In diverse eerdere artikelen hebben we het gehad over de juridische situatie van drones, het commerciële potentieel en enkele opties die op de markt verkrijgbaar zijn. Maar er is nog een kritiek aspect dat we niet mogen negeren: de beveiliging. Het hacken van drones, of beter gezegd, het op afstand verstoren van hun correcte werking, is meestal mogelijk dankzij nalatigheid van de fabrikant bij het versleutelen van verbindingen en het plaatsen van de juiste beveiligingen. De mensen van MAKE besloten deze fouten te testen met een Raspberry Pi, een wifi-module en de populaire Parrot AR.Drone 2.0.
Het vliegen met een drone is een erg leuke activiteit, mits het veilig en verantwoord gebeurt. Er zijn tientallen redenen waarom een klassieke 'burenruzie' kan ontstaan, en het laatste wat we willen is een drone die nog een schepje bovenop doet. Natuurlijk heeft het web al meerdere conflicten geregistreerd, en aan de andere kant van de oceaan blijft de Amerikaanse FAA roepen dat het neerhalen van een drone is een federaal misdrijf, hoewel meer dan één rechter dat detail lijkt te negeren. Ondertussen moeten we niet vergeten dat een drone in essentie een vliegende computer is, en als zodanig kan hij worden gehackt. In naam van flexibiliteit, compatibiliteit en gebruiksgemak kiezen veel fabrikanten voor wifi als belangrijkste communicatiemethode tussen drone en piloot, maar hun beveiligingsinspanningen laten vaak te wensen over.
Het project van MAKE
Het portal MAKE onderzocht deze zwakheid met relatief gangbare hardware: een Raspberry Pi met een klein LCD-scherm om een Linux-terminal te benaderen, een compatibele USB-wifi-module, en de Parrot AR.Drone 2.0, een van de populairste en meest aanbevolen drones. Deze drone zit vol met sensoren en andere geavanceerde elementen die met de juiste tools gemanipuleerd kunnen worden... maar het uitschakelen van de drone is een relatief eenvoudige operatie, zo eenvoudig dat ik niet weet of we het 'hacking' kunnen noemen. Waarom? Omdat er geen encryptie is, geen protocollen om te kraken. De tutorial legt uit dat de AR.Drone 2.0 fungeert als een toegangspunt, waar we zonder veel moeite verbinding mee kunnen maken. Een paar scripts, een korte telnet-sessie (ja, telnet lijkt open te staan op de AR.Drone 2.0), de scripts uitvoerbaar maken, en dat is alles. Een drone op de grond.
Een andere mogelijkheid die de tutorial noemt is het aanpassen van de wifi-module met een cantenna, of in onze termen, een zelfgemaakte directionele antenne om het bereik te vergroten. Het spreekt voor zich dat deze tutorial niet voor 100% van toepassing zal zijn op andere drones, omdat de fabrikant de beveiliging van zijn producten kan verbeteren met eenvoudige updates. Maar als het Internet of Things een festival van gaten is, waarom zouden we dan anders denken over de legioenen Chinese drones die de westerse markt overspoelen?
