Het idee om gegevens als DNA op te slaan is niet bepaald nieuw. Verschillende wetenschappers werken er al jaren aan, en we hebben zelfs al enkele uitdrukkingen en artistieke uitingen gezien. Maar twee onderzoekers van de Columbia Universiteit en het New York Genome Center slaagden erin om een besturingssysteem, een film en zelfs een cadeaubon zonder fouten op te slaan en terug te halen, wat de werking in beide richtingen bevestigt.
Mijn computer heeft een SSD en twee harde schijven, terwijl mijn laptop een oude 60 GB schijf heeft van een PS3 die elk moment kan ontploffen. Dat is de realiteit van opslagmedia: ze bevatten bijna ons hele digitale leven, maar we kunnen er niet volledig op vertrouwen. Alleen een strikt beleid van back-ups, redundantie en vervanging kan onze gegevens veilig houden, maar het zou niet slecht zijn om een manier te gebruiken om bits op te slaan die veel dichter, robuuster en stabieler is. Die parameters dwingen ons om buiten de informatica te treden en het veld van de genetica te betreden.
Het laatste nieuws komt van Yaniv Erlich en Dina Zielinski van de Columbia Universiteit en het New York Genome Center. Dit team slaagde erin om zes bestanden in DNA op te slaan en zonder fouten terug te halen: een besturingssysteem, een computervirus, een Amazon-cadeaubon, een van de Pioneer-platen, een studie uit 1948 van Claude Shannon, en de Franse stomme film «Llegada del tren a la estación de La Ciotat» uit 1895-96. De gegevens werden opgeslagen in 72.000 DNA-strengen, elk met een lengte van 200 basen. Met andere woorden, ze zetten bits om in nucleotiden, die vervolgens werden gesynthetiseerd en in een reageerbuis geplaatst. Twee weken later werden de moleculen gesequenced en opnieuw omgezet naar binaire code.
Naast het foutloos herstellen van gegevens geven de onderzoekers aan dat het mogelijk is om een groot aantal defectvrije kopieën te maken via polymerase-kettingreactie. Wie nog twijfelt aan de capaciteit van DNA, moet weten dat we in slechts één gram materiaal tot 215 petabyte kunnen opslaan. Aan de andere kant geven de wetenschappers toe dat de technologie nog meer dan een decennium nodig zal hebben om in een bruikbare vorm bij het publiek te komen.
