Het heeft geen enkele introductie nodig. In feite kun je het nu al in je hoofd horen: het gezoem, de toonverschuiving bij de beweging, de explosie van het contact. Het laserzwaard uit Star Wars produceert een van de meest spectaculaire geluiden in de sciencefiction... maar niet iedereen weet hoe het is gemaakt. Gelukkig heeft meesterbrein Ben Burtt enkele details over het exacte proces gedeeld, en net als bij andere beroemde geluiden uit Star Wars was het laserzwaard gebaseerd op een behoorlijk vreemde combinatie...
Death Race 2000, E.T., The Dark Crystal, de Indiana Jones-franchise, WALL-E, Star Trek, John Carter. Al deze films hebben één naam gemeen: Ben Burtt, een van de beste geluidsontwerpers in de filmindustrie, met meer dan 40 jaar ervaring en vier Oscars op zijn naam. Maar Ben Burtt noemen is Star Wars noemen. Herinner je je de Wilhelm-schreeuw? Burtt zelf was degene die het in Star Wars populair maakte en de ware oorsprong achterhaalde.
Maar de lijst van effecten die aan Burtt worden toegeschreven is veel uitgebreider: de ademhaling van Darth Vader, de blasters, de "dialoog" van R2-D2, de motoren van de TIE Fighter... en de laserzwaarden. Wat gebruikte hij om een van de belangrijkste en meest indrukwekkende geluiden in de filmgeschiedenis te creëren? Gelukkig is Burtt niet terughoudend om zijn trucs te delen...
Hoe is het geluid van het laserzwaard in Star Wars gemaakt?
Burtt legt uit dat het laserzwaard "het eerste geluid" was dat hij voor Star Wars creëerde. Hoewel zijn aanvankelijke taak was om stemmen te zoeken voor Chewie en R2-D2, raakte hij gefascineerd door het laserzwaard nadat hij het script las en de fantastische concept art zag die was gemaakt door Ralph McQuarrie. Met zo'n inspiratiebron slaagde Burtt erin om geluiden voor te stellen (of beter gezegd, "ze in zijn hoofd te horen") die bij die visuele stijl pasten.
Een ander interessant feit is dat Burtt destijds nog student en projectiemedewerker was aan de University of Southern California. De projectieruimte bestond uit oude Simplex-apparatuur. Deze projectoren hadden een speciale motor die ze met het systeem verbond, en wanneer ze "in standby" stonden maakten ze een fantastisch gezoem.
Maar dat gezoem was niet genoeg: het laserzwaard miste nog iets, een "flonkerend" element in de woorden van Burtt. Dat vond hij per ongeluk aan de achterkant van een televisie die op de grond stond, aan stond maar zonder geluid. Kortom, zijn microfoon registreerde de volledige uitzending van de werkende televisie. Burtt nam dat "bzzzt", combineerde het met het gezoem van de projector, en dat mengsel werd de basis van het laserzwaard. De laatste stap was het creëren van het gevoel van beweging: hiervoor plaatste Burtt een luidspreker met het nieuwe geluid en begon hij een microfoon erboven te bewegen, weg en dichtbij. Het eindresultaat... is onvergetelijk.
