De Tamagotchi debuteerde eind 1996 op de Japanse markt en had minder dan twaalf maanden nodig om de hele wereld te veroveren. Het feit dat elke Tamagotchi reageerde op de acties van zijn eigenaar opende een nieuw tijdperk voor het concept van technologische afhankelijkheid, en kreeg zelfs een eigen naam onder het 'Tamagotchi-effect'. Vandaag heeft dit effect zich uitgebreid naar andere ontwikkelingen zoals robots en virtuele assistenten, en afgezien van de veranderingen in de loop der tijd is het verre van verdwenen...
De eerste Tamagotchi's 'stierven' als hun eigenaren ze een halve dag (of minder) niet verzorgden. Honger, geluk, hygiëne en discipline waren enkele van de factoren die nauwlettend in de gaten moesten worden gehouden, maar dat was nog maar het topje van de ijsberg.
De Tamagotchi is een apparaat dat geboren wordt, groeit, leert en sterft (of weggaat, afhankelijk van de editie). Deze vier punten plaatsten het in een heel andere categorie en vervulden een droom die kinderen al duizenden jaren hebben: zien dat hun speelgoed tot leven komt.
Dit bracht echter ook een reeks nieuwe problemen met zich mee. Aan de ene kant zorgde de constante aandacht ervoor dat veel kinderen hun Tamagotchi's mee naar school namen, wat allerlei conflicten en verboden veroorzaakte. En aan de andere kant... is er het 'Tamagotchi-effect'.
Het Tamagotchi-effect: de liefde voor de machine
Het Tamagotchi-effect beschrijft een diepe gehechtheid aan deze virtuele huisdieren en andere soortgelijke producten, zoals de Furby-robots, de Cabbage Patch Kids-poppen en digitale avatars.
De gehechtheid verandert in afhankelijkheid en vervangt uiteindelijk bepaalde aspecten van het sociale leven, of vult emotionele leemtes. Een belangrijk onderdeel achter die gehechtheid is de feedback die gebruikers ontvangen.
Het is veel waarschijnlijker dat het effect zich manifesteert in ontwikkelingen die reageren op de acties van hun eigenaren, wat op zijn beurt het verantwoordelijkheidsgevoel versterkt.
Het 'verlies' van een Tamagotchi was voor sommige gebruikers bijzonder moeilijk, zozeer zelfs dat er “Tamagotchi-begraafplaatsen” werden gecreëerd, zowel virtueel als echt, over de hele wereld.
Deskundigen debatteren nog steeds over de positieve en negatieve details van het Tamagotchi-effect, terwijl de industrie in het algemeen het belang ervan heeft erkend. Het optimaliseren van de 'sociale capaciteit' van robots en avatars is een prioriteit, vooral nu er steeds vaker wordt gesproken over het gebruik van robots in de nabije toekomst om ouderen te ondersteunen.
