Polavision: Polaroid's 'instantvideo' uit de jaren '70

De technologie zorgde eind jaren '70 voor een ware creatieve explosie, maar ook het verlangen naar het onmiddellijke had zich gevestigd. Dat brengt ons bij Polaroid, dat in 1977 nog werd geleid door zijn oprichter en uitvinder van de instantcamera's, Edwin Land. Land vroeg zich af of die bijzondere eigenschap van zijn camera's ook op video kon worden toegepast, en het antwoord was het systeem Polavision. Helaas liep het niet goed af voor Land en zijn gloednieuwe creatie, zo erg zelfs dat het bedrijf er bijna aan ten onder ging…

1977: een jaar vol primeurs

In 1977 kwamen de Commodore PET, de Apple II, de Tandy TRS-80 en de Atari 2600 uit. Star Wars ging in première. Het publiek wilde meer: meer kleur, meer geluid, meer van alles. Iedereen kon zijn eigen homevideo's opnemen op 8 mm en de strijd tussen VHS en Betamax stond op het punt te ontbranden. In april van dat jaar gaf Edwin Land een lezing voor duizenden aandeelhouders en kondigde openlijk aan dat het tijdperk van "levende beelden die onmiddellijk zichtbaar zijn" binnen handbereik lag. Hij zei dat niet alleen als een voorspelling, maar om te laten weten dat Polaroid voorop zou lopen in deze trend met een nieuw product: Polavision.

Polavision was een systeem voor direct video, bestaande uit drie componenten: de Polavision-camera, de speciale cassettes en een afspeler die bijna als een projector functioneerde. De belofte was eenvoudig maar enorm: je kon al je homevideo's binnen enkele minuten bekijken, zonder ze naar een winkel te hoeven sturen voor verwerking. Elke cassette kon ongeveer drie minuten video bevatten (vergelijkbaar met een Super 8-film) en Polaroid onderzocht ook de mogelijkheid om Polavision voor industriële doeleinden te gebruiken, met de nadruk op tijdsbesparing, bijvoorbeeld door opnamen ter plaatse af te spelen op een bouwplaats in plaats van de film ergens naartoe te sturen.

Wat ging er mis? Analisten uit die tijd suggereren dat Polavision al vanaf het begin een verouderd systeem was. De eerste VHS-recorder kwam in augustus 1977 in de Amerikaanse winkels en vanaf dat moment maakten zowel Betamax als VHS korte metten met alles wat op kwaliteit en duur van video betrekking had. Een ander zwak punt was dat de eerste versie van Polavision geen audio kon opnemen. Hoewel de ondersteuning later zou worden toegevoegd, was het eerste product stom.

Bovendien had Polavision een veel slechtere beeldkwaliteit dan verwacht. Vanwege de filterlaag in de film, die slechts groen, rood of blauw licht afzonderlijk doorliet, was het resultaat erg donker (gelijk aan ISO 40), wazig en met een grijze tint. Als we daarbij optellen dat de cassettes niet konden worden gewist of hergebruikt, de hoge kosten van het systeem (Super 8 was beter, goedkoper en met audio) en het gesloten systeem dat afspelen op een traditionele projector of tv onmogelijk maakte, was het lot van Polavision bezegeld.

Polavision werd een totale technologische en financiële ramp voor Polaroid, met een verlies van 68,5 miljoen dollar (bijna 300 miljoen dollar gecorrigeerd voor inflatie) en het ontslag van 2.000 mensen. Zoals te verwachten viel, kwam alle verantwoordelijkheid bij Edwin Land te liggen, en niets zou meer hetzelfde zijn voor die pionier, die in 1980 ontslag nam uit zijn uitvoerende functie en verliet het bedrijf in juli 1982.