The Matrix als een Super Panavision 70-film uit de jaren '50

Misschien is de datum voor velen onopgemerkt voorbijgegaan, maar op 31 maart jl. The Matrix werd 25 jaar. Ongeacht wat je van de sequels vindt, niemand ontkent dat die eerste aflevering een keerpunt was voor de sciencefiction, en het blijft een geweldige inspiratiebron. Zo komen we bij het kanaal van Patrick Gibney, die vaak speelt met Midjourney en andere generatieve tools om alternatieve versies van trailers en films te maken. In het geval van The Matrix stuurde hij de film naar de jaren '50 en transformeerde het in een Super Panavision 70-film...

Telefooncellen, mysterieuze personages in strak leder, zwaartekracht die uitvalt, “mannen in het zwart”, een vreemde code en een groene tint die alles domineert. The Matrix heeft maar een paar minuten nodig om onze aandacht volledig te grijpen en onze hersenen te vullen met vragen. Het gekste? Dit gebeurde in maart 1999, en een deel van mij kan nog steeds niet verwerken (of overheen komen) dat de film al 25 jaar bestaat.

Sommige bioscopen hebben besloten om de film terug te brengen naar het grote scherm om het evenement te vieren, terwijl Warner al in april een nieuwe aflevering bevestigde (met Drew Goddard als regisseur en schrijver, en Lana Wachowski in de rol van uitvoerend producent). Wat ons hier echter vandaag brengt, is een experiment met kunstmatige intelligentie.

Hoe zou The Matrix eruitzien, gefilmd in de jaren '50?

Patrick Gibney is een YouTuber die vaak anachronistische versies van series en films maakt, met als favoriete formaat de Super Panavision 70. Lawrence of Arabia, Grand Prix, 2001, Close Encounters of the Third Kind en zelfs Tron zijn met dat formaat gemaakt, en het is eerlijk gezegd nooit helemaal verdwenen (het Wikipedia-artikel bevat goede informatie hierover).

Gibney gebruikt een combinatie van Midjourney, Pika Labs, Haiper AI, Suno en ElevenLabs. Zijn gekozen acteurs zijn Keanu Reeves als Neo (omdat hij onsterfelijk is, bestond Keanu al in de jaren '50), de onvergetelijke Audrey Hepburn als Trinity, Sidney Poitier in de rol van Morpheus en Marlon Brando als Agent Smith. Het spreekt voor zich dat de “algoritmepijnen” onvermijdelijk zijn, vooral met de handen (de vijanden van generatieve modellen) en de animaties... maar dit verklaart ook tot op zekere hoogte waarom de acteerwereld de oorlog verklaarde aan kunstmatige intelligentie. Om een acteur terug te laten keren van gene zijde zijn slechts een paar klikken nodig...