De unificatie van geheugen is een soort 'Heilige Graal' in de computerwereld. Ondanks de beschikbare vooruitgang worden we nog steeds gedwongen om geheugen in twee categorieën te scheiden: vluchtig en snel, zoals RAM, of persistent en langzaam, zoals opslag op SSD's en harde schijven. Het project dat het beste van beide werelden tegen een redelijke prijs weet te combineren, zal een ware revolutie in prestaties teweegbrengen, en een van de meest veelbelovende is UltraRAM, ontwikkeld door een groep wetenschappers van de Universiteit van Lancaster.
Waarom hebben we zoiets nodig?
Waarom moeten we alle programma's telkens opnieuw laden bij het herstarten van een computer? Waarom gaat ons werk verloren bij een stroomstoring? Het sleutelwoord is vluchtigheid. RAM is een fundamentele hulpbron in onze computers, maar alle informatie die het opslaat is tijdelijk. Met andere woorden, RAM mist persistentie, en wanneer de stroom wordt onderbroken... poef.
Deze zwakte wordt 'opgelost' met opslaggeheugen: harde schijven, SSD's, USB-sticks en SD-kaarten, magnetische tape, zelfs optische schijven. Deze media zijn stabiel en persistent, maar betalen de prijs met een veel lagere snelheid. Jarenlang heeft de industrie geprobeerd een universeel geheugen te ontwikkelen dat de extreme snelheid en toegangstijden van RAM combineert met de persistentie van klassieke opslag. De laatste poging om dit te bereiken is UltraRAM.
UltraRAM, of de zoektocht naar 'persistente RAM'
Het idee van UltraRAM is niet geheel nieuw, en de eerste gegevens dateren van juli 2019, toen het werd gepresenteerd als een oplossing voor IoT-apparaten. Maar de grote nieuwigheid is de implementatie in silicium, wat zou kunnen leiden tot massaproductie. De grote belofte van UltraRAM is het combineren van de snelheid, energie-efficiëntie en duurzaamheid van RAM met een persistentie van minimaal duizend jaar voor gegevensopslag.
Hoe doet het dat precies? Het gepubliceerde onderzoek door een groep wetenschappers aan de Universiteit van Lancaster is niet bepaald 'licht' te noemen, maar we kunnen details halen zoals kwantumputten van indiumarsenide, in combinatie met barrières van aluminiumantimonide. Het ontwerp van het apparaat is complex, en persoonlijk geef ik toe dat ik twijfels heb over hoe eenvoudig of goedkoop de fabricage zal zijn, maar tegelijkertijd is het een eerste versie, en niets weerhoudt ons ervan geoptimaliseerde varianten in de toekomst voor te stellen... zolang het het laboratorium verlaat.
Toegang tot het onderzoek: Klik hier.
