Sinds ik die levende kolibrie heb gedood, geobsedeerd door de dood. Ik was heel klein toen het gebeurde, bijna dertig jaar geleden. Ik had een luchtbuks gekregen als verjaardagscadeau. Hete zomer, op het landgoed van mijn grootouders. Een luchtbuks en drie doosjes met 9mm-kogeltjes. Driehonderd schoten, de hele middag voor de boeg.
De plek, een enorm paradijs met zwembad en paarden, vol fruitbomen, werd overspoeld door overo-hagedissen, die uit de greppels kwamen om gevallen perziken en vijgen te eten. Ik begon met hen. Dankzij "Operation Wolf" was mijn doelwit perfect. De hagedissen hadden geen kans. De kogels kaatsten af op de huid van de reptielen, ja, maar het deed pijn. Elke inslag deed ons opspringen. Hun door de pijn, mij door het lachen.
Nadat de hagedissen waren weggejaagd, klom ik, dorstig naar meer bloed, op de reusachtige ombú die in het midden van het landgoed stond. De oude struik kwam dik en grotesk uit de grond, tot een buitensporige hoogte. Ik hield van die ombú, want ondanks zijn monsterlijkheid (of misschien juist daardoor) was hij heel makkelijk te beklimmen. En ik was hem aan het beklimmen, fantaserend dat ik een sluipschutter was, toen ik hem zag. Het was een onmogelijk wezen. Klein, glanzend, behendig en levendig. Met onzichtbare vleugels, "zwevend" op zijn plaats. Bewegen van bloem naar bloem, in een rechte lijn, zonder dezelfde fysica te respecteren als de anderen van zijn soort.
Ik herinner me het exacte moment dat ik hem in het vizier had. Iets dat ik niet herkende gaf me een waarschuwing die ik niet hoorde. Ik haalde de trekker over en, vervloekt zij "Operation Wolf", dat was het. Van het ene op het andere moment ging de kolibrie van bestaan naar nooit meer zijn. In het begin was ik blij, tevreden dat ik zo'n goede schutter was. Een kolibrie is een piepkleine prooi en een luchtbuks is verre van nauwkeurig.
Het plezier duurde niet lang. De kolibrie kwam maar niet terug. Vliegend was hij niet weggegaan, ik had hem zelf zien vallen! Zou hij langs een andere kant zijn ontsnapt? Bang, zonder goed te weten waarom, klom ik van de ombú en zocht op de plek waar ik hem had zien vallen. Daar lag hij, tussen wat bladeren, doodstil. Al datgene dat hem op zo'n fantastische manier voor mijn ogen had laten functioneren, was verdwenen. Mijn daden hadden hem beroofd van alles wat hem mooi maakte. Nu lag hij slap, vies en in een absurde houding. Maar bovenal lag hij stil. Die stilte is iets waarmee ik nog steeds contact kan maken door de indruk die het in mijn hoofd achterliet. Het is de eeuwige en onherroepelijke stilte van iets dat tot dan toe niets anders had gedaan dan bewegen om te overleven.
Hem in mijn handen nemen was het ergste dat ik had kunnen doen. Nog warm, het vogeltje woog niets tussen mijn mollige vingers. Het voelde slap en voorbij elke mogelijke redding. Pas op dat moment, met de slappe kolibrie in mijn handen, begreep ik wat er aan de hand was. Ik begreep alles wat ik over de dood moest begrijpen, en ook hoe het voelt om die te veroorzaken. Te veel voor een kind van 10 jaar. Ik gooide de kolibrie weg en sloot mezelf op in mijn kamer om de rest van de dag te huilen. Het geweer bleef daar liggen, naast de ombú. Toen ik me veel later weer herinnerde, was het al geroest, gelukkig.
Ik wil dit vreselijke verhaal niet beëindigen zonder dat jullie weten dat ik een straf kreeg die in verhouding stond tot mijn daden. Ik, in tegenstelling tot de meesten, geniet niet wanneer er een kolibrie in mijn tuin verschijnt. Ik ben beroofd van het vermogen om me te verbazen over hun bestaan zonder een stekende pijn in mijn hart te voelen. Elke kolibrie die ik tegenkom is een scheur van schuld en wroeging. Gezien de kolossale schoonheid van deze delicate vogels, denk ik dat het een zware maar zeker rechtvaardige straf is.
PS: Ze hebben me in het Tiradero 10 verteld dat de reacties voor deze dump gesloten zijn. Ik had het niet eens gemerkt. Het moet een fout zijn geweest die me overkwam tijdens het uploaden. Er is niets dat ik kan doen zonder alles opnieuw te uploaden. Neem ons niet kwalijk en bedankt voor het lezen!
