De mensheid verbruikt hulpbronnen in een steeds hoger tempo, en niet weinig studies spreken over een kritieke efficiëntiefout. Als er geen ingrijpende veranderingen komen, is het waarschijnlijk dat de planeet die hulpbronnen niet snel genoeg kan herstellen. Dus… wat zou er gebeuren als we dat punt bereiken? Kan de aarde zich herstellen na zo’n catastrofe?
Het is vrij gebruikelijk om in het nieuws de impact van de droogte op verschillende oogsten over de hele wereld te zien. Sommige irrigatiesystemen kunnen de vraag dekken, afhankelijk van de schaal, maar in de meeste gevallen hebben boeren en veehouders geen andere keuze dan naar boven te kijken en om regen te vragen.
Het gebrek aan veilig water is een van de vele bedreigingen waar de mensheid in de toekomst mee te maken zal krijgen. Wie denkt dat dit overdreven is, hoeft alleen maar te kijken naar wat er is gebeurd met de Aralzee. De verdamping ervan is uitgegroeid tot een van de grootste milieurampen uit de geschiedenis.
We hebben water om tientallen redenen nodig, naast de landbouw (het grootste drukpunt) en directe consumptie. Als we niet verantwoordelijk zijn, zal die behoefte de "recycling"capaciteit van onze planeet overtreffen. Wat zou er dus op aarde gebeuren als water en basisvoedsel verdwijnen?
De wateroorlogen
In werkelijkheid kan water niet zomaar verdwijnen. Alle experts zijn het erover eens dat het een eindige hulpbron is, maar een van de belangrijkste problemen is dat het water in de verkeerde vorm beschikbaar is (lees: "zout water").
De inspanningen op het gebied van ontzilting gaan vooruit, maar de energiekosten blijven te hoog. Het echte risico voor de aarde komt... via onszelf. Naarmate de watercrisis groter wordt, zal ook de kans op gewapende conflicten over toegang tot het kostbare goed toenemen.
Sommige daarvan zijn in het verleden al waargenomen (de Zesdaagse Oorlog had de Jordaan als een van de centrale onderdelen), andere zijn nog steeds actief (een van de redenen die de oorlog in Darfur ontketende was de toegang tot water), en dan zijn er nog degenen die elk moment kunnen uitbarsten, zoals de eerder genoemde Aralzee, waarbij Kazachstan, Oezbekistan, Turkmenistan, Tadzjikistan en Kirgizië betrokken zijn.
Kortom, de aarde zal waarschijnlijk overleven. Zelfs als de wateroorlogen een groot deel van de gewassen vernietigen, zijn er projecten zoals de Doemdagkluis in Noorwegen die de diversiteit van voedsel willen beschermen. Maar alles hangt van ons af.
Woorden als "efficiëntie" en "behoud" moeten veel meer worden dan simpele versieringen in officiële rapporten. In de toekomst moeten ze de regel zijn, anders is het idee van verschillende "Immortan Joe" verspreid over de wereld niet zo vergezocht...
