Goed nieuws: we hebben weer een korte week voor de boeg, en dat betekent extra tijd voor die projecten die je hebt laten liggen. Denk bijvoorbeeld aan het restaureren van die 386/486-computer die in een hoekje stof staat te verzamelen. Met een beetje geluk kost dat niet al te veel werk, maar als er één ding is dat beslist uit die machines moet verdwijnen, dan is het wel de CMOS-batterij in vatvorm. In essentie zijn dat corrosiebommen die moeiteloos printplaten kunnen opvreten, maar zoals Ruben Schade uitlegt, is het heel eenvoudig om een veiliger en robuuster vervangstuk te bouwen.
De meeste computers (en andere systemen) hebben een interne batterij nodig om basisinformatie zoals de datum en tijd te bewaren, of specifieke hardwarewaarden. Het ontbreken of verslijten van die batterij zorgt ervoor dat het systeem terugvalt op de standaardinstellingen, maar dat is eenvoudig op te lossen door een nieuwe CR2032-cel of vergelijkbaar te installeren.
Er was echter een tijd dat er geen verwisselbare cellen werden gebruikt, maar dat de batterij in de printplaat was ingebouwd, hetzij in de vorm van Dallas DS1287-modules (en equivalenten) of als Varta-vaten. Dat laatste formaat zaait angst onder liefhebbers van retrocomputers, want het verspreidt vaak zijn corrosieve ingewanden over de printplaat, met enorme schade tot gevolg. Alsof dat nog niet genoeg is, zijn er meldingen van computers die weigeren op te starten zonder een geladen batterij, maar als we niet terug kunnen naar die Varta-batterijen, wat is dan het alternatief?
CMOS-batterijen vervangen in retrocomputers
De 486 van Ruben Schade kwam met... dat ding. Gelukkig kon hij de verwoesting op tijd beperken.
Ruben Schade herinnert ons op zijn officiële blog aan verschillende mogelijkheden. De eerste is een CR2032-houder kopen en deze samen met een diode installeren om het opladen te voorkomen. Een andere mogelijkheid is het gebruik van de Vertical Barrel Battery Blaster van Scrap Computing, met een printplaat die vrij eenvoudig te reproduceren is. Toch is de gemakkelijkste weg het gebruik van een houder voor drie AA- of AAA-batterijen in serie, om zo tot een passende spanning te komen.
Ruben legt uit dat bij het gebruik van oplaadbare cellen geen extra aanpassing aan het moederbord nodig is, en sommige modellen hebben al pinnen voor externe batterijen. Bovendien werken oplaadbare cellen op een lagere spanning: drie in serie zouden gemiddeld 3,7-3,8 volt moeten opleveren, voldoende voor deze toepassing. Een ander voordeel van de externe batterij is dat de gebruiker deze verder van het moederbord kan plaatsen, of hem zelfs buiten de behuizing, aan de achterkant, kan bevestigen.
Bron: Ruben Schade
