Google poinformowało 1 października 2026 r., że prototyp Project Suncatcher, zbudowany z Planet i wyniesiony podczas misji współdzielonej Transporter-18 firmy SpaceX, nawiązał kontakt i działał zgodnie z oczekiwaniami. To test sprzętu i długoterminowy projekt badawczy, a nie komercyjne centrum danych. Google opisało misję i jej cele.
Pierwszy kontakt satelity opisaliśmy już w wcześniejszym materiale NeoTeo. Teraz kluczowe pytanie brzmi, czy taki eksperyment można przekształcić w infrastrukturę, która będzie niezawodna, dostępna serwisowo i konkurencyjna kosztowo.
Co sprawdza Project Suncatcher
Google chce zebrać dane o tym, jak układy TPU — procesory firmy do obliczeń AI — reagują na fizyczne obciążenia lotu kosmicznego, promieniowanie i skrajne temperatury. Wyniki mają pomóc ocenić działanie sprzętu w warunkach orbitalnych; sam kontakt z prototypem nie odpowiada jeszcze na pytanie o pracę rozbudowanej sieci obliczeniowej.
Co utrudnia budowę centrum danych na orbicie
W rozmowach opublikowanych przez Business Insider España José Fernández Tamames i Paula Raboso omawiają wyzwania związane z odprowadzaniem ciepła, promieniowaniem, masą i kosztem startu, naprawami, wpływem na środowisko oraz bezpieczeństwem.
Chłodzenie w próżni wymaga innego podejścia niż w naziemnej serwerowni: nie ma tam otaczającego powietrza, które odbierałoby ciepło, więc trzeba wypromieniować je przez radiatory. Ich masa zwiększa ładunek wynoszony na orbitę. Do tego dochodzą ograniczony dostęp do sprzętu w razie awarii oraz ryzyko związane z odpadami orbitalnymi.
Ile kosztuje modelowany system o mocy 1 GW
W scenariuszu opisanym przez IEEE Spectrum orbitalna sieć o mocy 1 GW obejmuje około 4300 satelitów. Jej szacowany koszt w ciągu pięciu lat wynosi około 51,1 mld dolarów amerykańskich; dla naziemnego centrum danych o tej samej mocy model podaje około 16 mld dolarów. W tej symulacji wariant orbitalny wypada więc około 3,2 razy drożej. Kosztorys obejmuje projekt, budowę, wyniesienie i pięć lat eksploatacji.
| Scenariusz | Moc przyjęta do porównania | Szacowany koszt w ciągu pięciu lat |
| Orbitalna sieć, około 4300 satelitów | 1 GW | około 51,1 mld dolarów amerykańskich |
| Naziemne centrum danych | 1 GW | około 16 mld dolarów amerykańskich |
To wynik modelu, nie rachunek za zbudowaną instalację. Porównanie pokazuje, że samo umieszczenie sprzętu na orbicie nie rozwiązuje kwestii opłacalności: w kosztach liczą się również wynoszenie ładunku i utrzymanie rozproszonego systemu.
Jakie zadania mogłyby pasować do orbity
Andrew Cote ocenia, że lepszym zastosowaniem mogą być obliczenia wykonywane w przestrzeni kosmicznej, na przykład przetwarzanie danych z obserwacji Ziemi, oraz niektóre zadania mniej interaktywne. W takich przypadkach system może ograniczyć konieczność ciągłej wymiany dużych ilości danych z użytkownikami na Ziemi. Usługi chmurowe wymagające stałej, intensywnej komunikacji z Ziemią napotykają większe ograniczenia łączności — to rozróżnienie przedstawia analiza Cote’a.
