W raporcie opublikowanym 30 października 2026 r. Google Threat Intelligence Group (GTIG) i Mandiant poinformowały, że od końca sierpnia obserwowały ARTEX, PentAGI i CAIRN podczas reagowania na incydenty. Frameworki agentowe automatyzowały w tych przypadkach części ataków, od rozpoznania po działania po uzyskaniu dostępu. Raport opisuje też szybkie, ale głośne operacje, które pozostawiały ślady w logach. Google Cloud, raport GTIG i Mandiant
Które działania automatyzowały frameworki
Obserwacje GTIG i Mandiant obejmowały ARTEX, PentAGI, CAIRN oraz możliwe, niestandardowe zestawy agentów. W opisywanych przypadkach automatyzacja dotyczyła części cyklu ataku: rozpoznania, sprawdzania uprawnień, eskalacji uprawnień, przemieszczania się między systemami, działań na bazach danych i przygotowań do kradzieży danych. Nie każdy etap występował w każdym przypadku.
ARTEX to platforma wieloagentowa oparta na dużych modelach językowych. Według Google została napisana w Go, ma konsolę internetową Next.js i sześciu wyspecjalizowanych subagentów. PentAGI, opracowany przez VXControl, uruchamia narzędzia w odizolowanych piaskownicach Kali Linux. Obsługuje ponad tuzin lokalnych i chmurowych backendów modeli językowych. CAIRN pojawia się w relacji z obserwacji, ale bez opisu pozwalającego porównać jego funkcje z ARTEX lub PentAGI.
Szybkie operacje pozostawiały ślady
W pojedynczych zaobserwowanych sekwencjach ARTEX działania następowały seriami trwającymi od 2 do 25 sekund, z przerwami między etapami. Jedna seria podczas sprawdzania uprawnień w AWS wygenerowała 27 zdarzeń w 23 sekundy. W innym przypadku związanym z Linux Weaver OA odnotowano 240 zdarzeń w logach podczas prób, które doprowadziły do częściowego wykonania poleceń i rozpoznania.
GTIG określił ówczesne użycie takich frameworków jako wczesne, głośne i stosunkowo mało zaawansowane. Krótkie serie działań mogą skracać czas na reakcję, ale liczba i kolejność zdarzeń dają zespołom bezpieczeństwa materiał do analizy.
Google przekazało również ustalenia Wiz dotyczące konkretnej kampanii: przejście od pierwszego przejętego konta do głębokiego dostępu do systemu zajmowało zazwyczaj około czterech godzin, a w jednym przypadku 15 minut. Są to czasy z tej kampanii, nie miara typowa dla cyberataków.
Sondowanie usług tożsamości i aplikacji dostawców
Wiz opisał aktywność wymierzoną w wielu dostawców IT i oprogramowania. Obejmowała ona sondowanie usług tożsamości Okta, Microsoft Entra i Amazon Cognito, aplikacji oraz integracji Microsoft 365. Wśród obserwowanych działań były próby dotyczące logowania, odzyskiwania kont i izolacji dzierżawców. Wiz podał, że większość prób opisanych w tej aktywności zakończyła się niepowodzeniem.
Ten wynik dotyczy obserwacji Wiz, a nie wszystkich operacji z użyciem ARTEX. Pokazuje zarazem, dlaczego liczba zautomatyzowanych prób nie jest tym samym co liczba udanych włamań.
Pięć warstw obrony zalecanych przez Mandiant
Mandiant zaleca pięć warstw zabezpieczeń. Ograniczenia dostępu zmniejszają zakres działań po przejęciu konta, a analiza zachowania pomaga wykrywać aktywność odbiegającą od normy.
| Warstwa | Priorytet kontroli | Praktyczny cel |
| Ochrona płaszczyzny zarządzania | Udostępniać interfejsy administracyjne tylko z zaufanych sieci | Ograniczyć dostęp do krytycznych funkcji zarządzania |
| Ograniczanie uprawnień tożsamości i kluczy | Stosować zasadę najmniejszych uprawnień oraz krótkotrwałe poświadczenia powiązane z obciążeniem | Zmniejszyć zakres i czas użycia przejętych poświadczeń |
| Utwardzanie konfiguracji i ograniczanie ścieżek ataku | Segmentować systemy i obciążenia dostępne z internetu | Utrudnić przemieszczanie się między systemami |
| Ochrona aplikacji | Kontrolować funkcje aplikacji o dużym wpływie | Ograniczyć działania możliwe przez nadużycie funkcji aplikacji |
| Wykrywanie zmian behawioralnych i wolumetrycznych | Łączyć sygnały z tożsamości, płaszczyzny zarządzania i danych, urządzeń końcowych oraz sieci | Zauważać nietypową sekwencję, skalę, źródło lub porę działań |
Mandiant zwraca uwagę, że pojedyncze zdarzenia mogą wyglądać prawidłowo: konto usługi się uwierzytelnia, aplikacja wywołuje API, a obiekt w chmurze zostaje pobrany. Znaczenie ma także ich kolejność, skala, źródło, czas oraz to, czy odbiegają od zwykłego wzorca działania danej tożsamości.
