Interaktywną aplikację terminalową TUI dodasz do menu Linuksa za pomocą pliku .desktop w katalogu użytkownika, a potem przypniesz ją do doku. Wpis wskazuje uruchamiane polecenie w Exec=, Terminal=true otwiera program w oknie terminala, a Path= ustawia katalog roboczy, jeśli aplikacja go wymaga.
Na tej stronie
- Które aplikacje terminalowe warto dodać do menu?
- Co ustawiają Exec= , Path= i Terminal= ?
- Utwórz wpis .desktop dla Superfile
- Gdy skrót nie uruchamia aplikacji
- Gdy polecenie kończy się natychmiast
Które aplikacje terminalowe warto dodać do menu?
TUI, czyli interfejs użytkownika działający w terminalu, pozostaje otwarty i pozwala obsługiwać program za pomocą klawiatury. Inaczej zachowuje się jednorazowe polecenie CLI: wykonuje zadanie, wyświetla wynik i kończy działanie. Plik .desktop przyda się w obu przypadkach, ale polecenie, które szybko się zamyka, może wymagać dodatkowego sposobu na pozostawienie wyniku na ekranie.
Co ustawiają Exec=, Path= i Terminal=?
Te pola odpowiadają za różne rzeczy. Exec= wskazuje, co uruchomić, Path= określa katalog roboczy programu, a Terminal= decyduje, czy aplikacja ma działać w oknie terminala.
| Pole | Co określa | Kiedy ma znaczenie |
Exec= | Polecenie lub ścieżkę do pliku wykonywalnego | Jeśli wpisujesz samą nazwę, środowisko graficzne szuka programu w swoim $PATH. Możesz też podać pełną ścieżkę. |
Path= | Katalog roboczy aplikacji | Ustaw go, gdy program musi uruchamiać się w konkretnym katalogu. Nie jest to zmienna $PATH. |
Terminal= | Czy program działa w oknie terminala | Dla interaktywnej aplikacji TUI ustaw Terminal=true. |
Wpis typu Application musi zawierać klucze Type= i Name=. Exec= wskazuje program do uruchomienia; w typowym wpisie, który bezpośrednio uruchamia aplikację, również należy go podać.
Utwórz wpis .desktop dla Superfile
Poniższy przykład wykorzystuje Superfile i polecenie spf. Przykład wpisu oraz kolejność odszukania aplikacji w menu i przypięcia jej do doku pochodzą z poradnika How-To Geek. Własny plik zapisz w katalogu ~/.local/share/applications.
- Odszukaj plik wykonywalny. W terminalu wpisz
which spf. Ścieżkę zwróconą przez system wykorzystasz w poluExec=. Jeślispfjest dostępne w$PATHśrodowiska graficznego, możesz wpisać samą nazwę polecenia. - Utwórz katalog na wpisy użytkownika. Jeśli
~/.local/share/applicationsjeszcze nie istnieje, utwórz go. Wpis w tym katalogu dotyczy konta użytkownika. - Utwórz plik wpisu. Otwórz edytor tekstu i zapisz nowy plik jako
~/.local/share/applications/superfile.desktop. - Wklej konfigurację i dopasuj ścieżki. Zastąp przykładową ścieżkę do programu rzeczywistą ścieżką znalezioną w systemie. Podaj też istniejący plik ikony albo nazwę ikony rozpoznawaną przez motyw ikon.
[Desktop Entry]
Type=Application
Name=Superfile
Exec=/absolute/path/to/spf
Icon=/absolute/path/to/superfile.svg
Terminal=true
Path= nie jest potrzebne w każdym wpisie. Dodaj je tylko wtedy, gdy program wymaga określonego katalogu roboczego, na przykład:
Path=/absolute/path/to/application-folder
- Zapisz plik i znajdź aplikację w menu. Środowisko graficzne powinno wykryć nowy wpis. Czasem trzeba się wylogować i zalogować ponownie albo uruchomić komputer ponownie, zanim pojawi się na liście.
- Przypnij aplikację do doku. Gdy znajdziesz Superfile w menu, użyj dostępnej w swoim środowisku funkcji przypinania.
Gdy skrót nie uruchamia aplikacji
Jeśli system nie znajduje programu, sprawdź ścieżkę w Exec=. Sama nazwa polecenia zadziała tylko wtedy, gdy środowisko graficzne może znaleźć ją w swoim $PATH; w przeciwnym razie użyj pełnej ścieżki.
Jeśli pobrana aplikacja działa uruchomiona z własnego katalogu, ale nie ze skrótu, może potrzebować innego katalogu roboczego. W takim przypadku ustaw Path= na właściwy folder. Jeden użytkownik Linux Mint opisał, że ta zmiana naprawiła skrót do jego aplikacji rozpakowanej z archiwum ZIP. To relacja dotycząca konkretnego przypadku, a nie uniwersalna diagnoza.
Gdy polecenie kończy się natychmiast
Jednorazowe polecenie może zakończyć działanie zaraz po wyświetleniu wyniku, przez co zamknie się również okno terminala. W takim przypadku pomocny może być skrypt powłoki, który uruchamia polecenie, a potem wykonuje sleep, pozostawiając wynik widoczny. Profesor Gerry Jenkins pokazuje takie rozwiązanie w demonstracji na Linux Mint z Cinnamon.