Interaktywną aplikację terminalową TUI dodasz do menu Linuksa za pomocą pliku .desktop w katalogu użytkownika, a potem przypniesz ją do doku. Wpis wskazuje uruchamiane polecenie w Exec=, Terminal=true otwiera program w oknie terminala, a Path= ustawia katalog roboczy, jeśli aplikacja go wymaga.

Na tej stronie

Które aplikacje terminalowe warto dodać do menu?

TUI, czyli interfejs użytkownika działający w terminalu, pozostaje otwarty i pozwala obsługiwać program za pomocą klawiatury. Inaczej zachowuje się jednorazowe polecenie CLI: wykonuje zadanie, wyświetla wynik i kończy działanie. Plik .desktop przyda się w obu przypadkach, ale polecenie, które szybko się zamyka, może wymagać dodatkowego sposobu na pozostawienie wyniku na ekranie.

Co ustawiają Exec=, Path= i Terminal=?

Te pola odpowiadają za różne rzeczy. Exec= wskazuje, co uruchomić, Path= określa katalog roboczy programu, a Terminal= decyduje, czy aplikacja ma działać w oknie terminala.

PoleCo określaKiedy ma znaczenie
Exec=Polecenie lub ścieżkę do pliku wykonywalnegoJeśli wpisujesz samą nazwę, środowisko graficzne szuka programu w swoim $PATH. Możesz też podać pełną ścieżkę.
Path=Katalog roboczy aplikacjiUstaw go, gdy program musi uruchamiać się w konkretnym katalogu. Nie jest to zmienna $PATH.
Terminal=Czy program działa w oknie terminalaDla interaktywnej aplikacji TUI ustaw Terminal=true.

Wpis typu Application musi zawierać klucze Type= i Name=. Exec= wskazuje program do uruchomienia; w typowym wpisie, który bezpośrednio uruchamia aplikację, również należy go podać.

Utwórz wpis .desktop dla Superfile

Poniższy przykład wykorzystuje Superfile i polecenie spf. Przykład wpisu oraz kolejność odszukania aplikacji w menu i przypięcia jej do doku pochodzą z poradnika How-To Geek. Własny plik zapisz w katalogu ~/.local/share/applications.

  1. Odszukaj plik wykonywalny. W terminalu wpisz which spf. Ścieżkę zwróconą przez system wykorzystasz w polu Exec=. Jeśli spf jest dostępne w $PATH środowiska graficznego, możesz wpisać samą nazwę polecenia.
  2. Utwórz katalog na wpisy użytkownika. Jeśli ~/.local/share/applications jeszcze nie istnieje, utwórz go. Wpis w tym katalogu dotyczy konta użytkownika.
  3. Utwórz plik wpisu. Otwórz edytor tekstu i zapisz nowy plik jako ~/.local/share/applications/superfile.desktop.
  4. Wklej konfigurację i dopasuj ścieżki. Zastąp przykładową ścieżkę do programu rzeczywistą ścieżką znalezioną w systemie. Podaj też istniejący plik ikony albo nazwę ikony rozpoznawaną przez motyw ikon.
[Desktop Entry]
Type=Application
Name=Superfile
Exec=/absolute/path/to/spf
Icon=/absolute/path/to/superfile.svg
Terminal=true

Path= nie jest potrzebne w każdym wpisie. Dodaj je tylko wtedy, gdy program wymaga określonego katalogu roboczego, na przykład:

Path=/absolute/path/to/application-folder
  1. Zapisz plik i znajdź aplikację w menu. Środowisko graficzne powinno wykryć nowy wpis. Czasem trzeba się wylogować i zalogować ponownie albo uruchomić komputer ponownie, zanim pojawi się na liście.
  2. Przypnij aplikację do doku. Gdy znajdziesz Superfile w menu, użyj dostępnej w swoim środowisku funkcji przypinania.

Gdy skrót nie uruchamia aplikacji

Jeśli system nie znajduje programu, sprawdź ścieżkę w Exec=. Sama nazwa polecenia zadziała tylko wtedy, gdy środowisko graficzne może znaleźć ją w swoim $PATH; w przeciwnym razie użyj pełnej ścieżki.

Jeśli pobrana aplikacja działa uruchomiona z własnego katalogu, ale nie ze skrótu, może potrzebować innego katalogu roboczego. W takim przypadku ustaw Path= na właściwy folder. Jeden użytkownik Linux Mint opisał, że ta zmiana naprawiła skrót do jego aplikacji rozpakowanej z archiwum ZIP. To relacja dotycząca konkretnego przypadku, a nie uniwersalna diagnoza.

Gdy polecenie kończy się natychmiast

Samouczek Gerry Jenkins po angielsku: tworzenie wpisu .desktop i skrypt z sleep

Jednorazowe polecenie może zakończyć działanie zaraz po wyświetleniu wyniku, przez co zamknie się również okno terminala. W takim przypadku pomocny może być skrypt powłoki, który uruchamia polecenie, a potem wykonuje sleep, pozostawiając wynik widoczny. Profesor Gerry Jenkins pokazuje takie rozwiązanie w demonstracji na Linux Mint z Cinnamon.