Meta opisała sieć i budowę centrum danych Prometheus

Meta przedstawiła, jak łączy budynki centrum danych Prometheus i przyspiesza ich budowę. Podczas OCP Global Summit w San Jose 12 października 2026 roku Santosh Janardhan, szef globalnej infrastruktury firmy, opisał wspólny szkielet sieci Ethernet oraz konstrukcje przypominające namioty. Jak relacjonowała Linda Hardesty z Fierce Network, według menedżera cały kompleks obejmuje ponad 30 konstrukcji, dziesiątki tysięcy GPU i około 3–4 mln kilometrów światłowodów.

Prometheus powstaje w New Albany w stanie Ohio. Meta zaplanowała dla niego moc 1 GW po ukończeniu. W tak dużym klastrze AI, czyli grupie współpracujących maszyn, samo zgromadzenie akceleratorów to jednak część zadania. Trzeba jeszcze zapewnić im sprawną komunikację między budynkami — i właśnie temu służy opisana przez firmę warstwa agregacji sieci.

Jak BAG łączy budynki Prometheus

Janardhan wyjaśnił problem przez zależność treningu AI od najwolniejszej wymiany danych między GPU. Jeśli akceleratory muszą czekać na komunikację, tempo wspólnego zadania spada. Przy rozłożeniu sprzętu na wiele budynków połączenia między nimi stają się więc istotnym elementem całego systemu obliczeniowego.

Opisany przez menedżera Ethernet super spine to wspólny szkielet łączący sieci poszczególnych budynków. Techniczne rozwinięcie tego pomysłu Meta przedstawia jako backend aggregation, w skrócie BAG: warstwę agregacji, która spina regionalne sieci klastra i łączy je z firmową siecią szkieletową. Do BAG dochodzą połączenia z poziomu L2 lokalnych struktur sieciowych.

W opisie architektury Meta podaje przykład przepustowości między warstwami BAG wynoszącej 16–48 petabitów na sekundę na parę regionów. To parametr połączenia między regionami, a nie szybkość pojedynczej karty sieciowej czy jednego GPU.

Więcej tras albo prostsze zarządzanie

Meta opisuje dwa sposoby zestawiania połączeń między BAG. Układ planarny, określany jako planar, upraszcza zarządzanie, ale bardziej skupia potencjalne domeny awarii — grupy elementów, które może dotknąć ten sam problem. Układ rozproszony, nazywany spread, zapewnia większą różnorodność tras i odporność sieci.

Praktyczna różnica dotyczy więc tego, jak wiele połączeń może zależeć od wspólnego elementu infrastruktury i jak szeroki jest wybór alternatywnych dróg. Łatwiejsza obsługa sieci oraz większa różnorodność tras to dwa odrębne cele projektowe.

Ważny jest również współczynnik nadsubskrypcji, czyli relacja łącznej przepustowości po stronie podłączonych sieci do przepustowości prowadzącej dalej. Meta podaje około 4,5:1 jako typową wartość między L2 a BAG. Dla osobno zilustrowanego układu NSF efektywny współczynnik wynosi 4,98:1. Taka konstrukcja oznacza współdzielenie przepustowości wyższego poziomu: suma możliwości połączeń dochodzących jest większa niż możliwości połączeń wychodzących.

Ruchem steruje eBGP, protokół wymiany informacji o trasach, z atrybutami przepustowości łączy. Mechanizm UCMP pozwala rozdzielać ruch między ścieżki o różnych możliwościach przesyłowych. Połączenia BAG–BAG wykorzystują też MACsec do ochrony ruchu na łączach. Za efektowną nazwą super spine stoją zatem konkretne decyzje o trasowaniu, współdzieleniu pasma i odporności na awarie.

Jakie platformy Meta opisała we wcześniejszej prezentacji OCP

Sprzętowy kontekst dostarcza prezentacja Open Compute Project opublikowana 22 października 2025 roku. Maggie Han i Abhinav Triguna, menedżerowie programów technicznych w Meta, omówili w niej platformy akceleratorów, pamięci masowej, serwerów ogólnego przeznaczenia oraz sieci.

Maggie Han przedstawiła dwie konfiguracje GPU:

• Clemente z NVIDIA GB300 — opisana szafa mieściła 72 GPU.
• Catalina z NVIDIA GB200 — połączone ze sobą dwie szafy zawierały po 36 GPU, tworząc konfigurację 36 × 2.

Ta sama prezentacja obejmowała Grand Canyon do przechowywania dużych zbiorów danych na dyskach twardych oraz platformy Olympic i Yosemite V3.5 Crater Lake wykorzystujące pamięć flash. Obliczenia ogólnego przeznaczenia reprezentowały Yosemite V3.5 Halfdome i Yosemite V4. To pokazuje podział ról w opisywanej infrastrukturze: obok akceleratorów potrzebne są warstwy przechowywania danych i zwykłych obliczeń serwerowych.

Abhinav Triguna omówił dwie rodziny sieci: DSF, czyli rozdzielone struktury z harmonogramowaniem transmisji, oraz NSF — struktury bez takiego harmonogramowania. W opisie DSF wskazał układy Broadcom Jericho 3 AI i Ramone 3, a przy NSF przełączniki Minipack 3 obsługujące 400 GbE. Podkreślił również znaczenie obsługi wielu generacji akceleratorów i strategii utrzymywania sprzętu zapasowego przy tak dużej skali.

Konstrukcje namiotowe mają skrócić budowę

W wystąpieniu z 12 października 2026 roku Janardhan opisał także fizyczną budowę Prometheus. Według jego wypowiedzi przytoczonych przez Linda Hardesty konstrukcje przypominające namioty mają długość co najmniej dwóch boisk do futbolu amerykańskiego. Ich wznoszenie zajmuje miesiące zamiast lat, a deklarowana odporność odpowiada huraganowi kategorii 1.

Dla harmonogramu projektu istotne jest właśnie skrócenie czasu stawiania obiektów. Projektowanie klastra AI obejmuje tu zarówno połączenia między akceleratorami, jak i sposób przygotowania przestrzeni, w której mają pracować.

BOxCrete: AI proponuje mieszankę, inżynierowie ją sprawdzają

Janardhan przypisał narzędziu AI opracowanemu przez Meta uzyskanie mieszanki betonowej o 19% mniejszym śladzie węglowym, dojrzewającej o 43% szybciej i bez wzrostu kosztów. Te parametry przedstawił podczas szczytu jako wynik prac firmy nad betonem.

Sposób działania takiego narzędzia Meta wyjaśniła we wpisie o BOxCrete z 30 marca 2026 roku. Nazwa oznacza Bayesian Optimization for Concrete, czyli optymalizację bayesowską stosowaną do projektowania betonu. Model korzysta z danych historycznych i zadanych ograniczeń, proponuje receptury, a następnie uwzględnia wyniki badań laboratoryjnych przy kolejnych propozycjach. To iteracyjny proces: przygotowanie mieszanki, pomiar i poprawienie następnego wariantu.

Meta opisała tam osobny przykład z Rosemount w Minnesocie. Według firmy mieszanka wykorzystana w płycie betonowej budynku centrum danych osiągnęła pełną wytrzymałość konstrukcyjną o 43% szybciej niż pierwotna receptura, a ryzyko pękania zmniejszyło się o niemal 10%.

W procesie opisanym przez Meta pozostają badania laboratoryjne, próby terenowe, zatwierdzenie przez inżynierów i spełnienie wymagań przepisów budowlanych. Propozycja wygenerowana przez model przechodzi więc przez fizyczne testy i ocenę osób odpowiedzialnych za konstrukcję.

Hyperion to odrębny projekt w Luizjanie

Podczas tego samego wystąpienia Janardhan przedstawił także Hyperion, osobny planowany klaster w Richland Parish w Luizjanie. Prometheus i Hyperion mają różne lokalizacje i deklarowane moce:

Według relacji Linda Hardesty Janardhan podał dla Hyperion powierzchnię około 1600 ha. Ta skala dotyczy planowanego kompleksu w Luizjanie.