Notebook Jupyter łączy wykonywalny kod z tekstem Markdown w jednym dokumencie, jak opisuje Microsoft Learn. Cursor deklaruje obsługę plików .ipynb i .py oraz wykonywanie komórek w edytorze. Dzięki temu kod i jego opis mogą być częścią tego samego projektu.
Co dokumentują Cursor i VS Code
Dokumentacja Cursor wymienia obsługę notebooków przez funkcje Tab i Agents oraz zaleca rozszerzenie Jupyter ms-toolsai.jupyter, jeśli potrzebujesz pełnej obsługi. To opis możliwości Cursor; Microsoft Learn opisuje natywną edycję notebooków w Visual Studio Code. Każdy z edytorów ma więc udokumentowany sposób pracy z notebookami, choć te opisy dotyczą ich osobno. (Dokumentacja Cursor)
Czego dotyczyło zgłoszenie o Cursor Agent
6 lutego 2026 r. użytkownik forum Cursor zgłosił, że po zaakceptowaniu zmian Agenta w notebooku nie mógł ich cofnąć skrótem Ctrl+Z ani przywrócić wcześniejszej wersji z punktu kontrolnego Agenta. Zgłoszenie dotyczyło Cursor 2.4.28 na macOS. Pracownik Cursor nazwał problem znanym i zalecił edytowanie plików .py, ręczne tworzenie kopii komórek albo wykonanie commita przed sesją z Agentem. (Wątek na forum Cursor)
Jak utrzymać porządek w repozytorium
W propozycji wspólnego przepływu pracy opisanej przez Tech Insider Jupytext łączy skrypt Pythona w formacie percent z plikiem .ipynb. Skrypt .py jest wersją edytowaną przez ludzi i agentów, a notebook synchronizowanym odpowiednikiem. Dzięki temu zmiany w kodzie można prowadzić w pliku tekstowym, zachowując notebook w repozytorium.
W tym układzie oba edytory wskazują ten sam kernel, czyli środowisko wykonujące kod notebooka. Propozycja obejmuje też filtr Git nbstripout: wyniki komórek pozostają w lokalnym notebooku, ale są usuwane z wersji przygotowanej do commita. Osobny skrypt sprawdza notebooki w poczekalni Git pod kątem zapisanych wyników i liczników wykonań oraz porównuje kod z odpowiadającym mu plikiem .py. Do uruchamiania notebooków jako testów wykorzystuje nbmake z pytest.
