Od twórców Babysitter Bloodbath, Sanitarium Massacre i Minotaur, na ekran twojego PC trafia krwawa opowieść o horrorze, szaleństwie i śmierci: Power Drill Massacre. To hołd dla tanich horrorów na VHS i survival horrorów z PlayStation 1. Uciekaj, jeśli możesz!
Nie znoszę gier, które pogardliwie nazywa się „symulatorami chodzenia”. Grając w takie tytuły jak Slenderman czy najnowszy Layers of Fear, mogę powiedzieć, że to bezdenna nuda. Nie wzbudzają we mnie nic, nawet nie stanowią wyzwania.
Winą tego nieszczęścia są youtuberzy w stylu PewDiePie, Markiplier i podobni, którzy grają w te potworki, krzycząc do kamery, udając przerażenie. Żaden z nich nie zasługuje na Oscara, ale ta wymuszona gra aktorska przyniosła im sławę, fortunę i miliony obserwujących. A ci fani kupują każdą grę pokazaną przez ich idoli. A ponieważ ich idoli opłaca się krzyczeć do kamery, bo to kochają ich fani, zawsze wybierają gry horror.
Wielu deweloperów decyduje się na tę formułę: tworzą horror z mnóstwem „jump-scares”, aby zwrócić uwagę któregoś z tych celebrytów YouTube. Wystarczy, że jeden z najważniejszych youtuberów zajmie się grą, aby stała się wiralowa i sprzedała się w milionach egzemplarzy. „Symulatory chodzenia” nie są również trudne do zaprogramowania, bo zwykle nie mają zbyt wielu wrogów (albo nie mają ich wcale) i gry czynią zaszczyt swojemu przydomkowi: to czyste chodzenie, chodzenie i chodzenie. Power Drill Massacre mógłby się znaleźć na tej liście, ale jest zbyt uroczy, zbyt autentyczny, aby oceniać go tak surowo.
Twórca i jego pasja do slasherów
Power Drill Massacre został stworzony przez Benedetto Cocuzza, który najwyraźniej jest fanem slasherów z minionych dekad, i to widać. W jego poprzednim portfolio znajdziemy perełki o nazwach nie mniej genialnych niż ta gra. Są to Babysitter Bloodbath i Sanitarium Massacre, każdy zasługujący na osobny artykuł. To gry łączące grafikę i sterowanie w stylu survival horroru z PlayStation 1 (styl czołgowy) z kultowym kinem klasy B z lat 70. i 80. Power Drill Massacre to coś w rodzaju bardziej profesjonalnego remake'u jego trzeciego dzieła, Minotaur, w którym morderca jest ten sam: szaleniec w masce, który zabija swoje ofiary wiertarką, rozcinając i miksując mózgi każdej czaszki, którą przewierci.
Historia i rozgrywka
Ta ukryta perełka, wśród tylu bezużytecznych informacji w sieci, której demo możesz pobrać ze strony producenta, jest wciąż dowodem koncepcji, w przeciwieństwie do wcześniej wspomnianych gier, które są ukończone i możesz je pobrać tutaj za darmo. Opowiada historię Megan i jej chłopaka Jeffa, którzy ulegają wypadkowi na drodze pośrodku niczego i muszą poprosić o pomoc. Ponieważ Jeff złamał nogę, to Megan musi ich wyciągnąć z opresji. A tam, w oddali, na wzgórzu, wydaje się być dom… może jego właściciel pożyczy ci telefon! A MOŻE TO OSTATNI RAZ, KIEDY MASZ MÓZG W ORYGINALNYM OPAKOWANIU! MUAHAHAHA.
Rozgrywka jest prosta. Dużo chodzenia, ale są też małe przedmioty do znalezienia, jeśli chcesz uciec z koszmaru... wszystko, podczas gdy seryjny morderca z wiertarką depcze ci po piętach! Jak już mówiłem więcej razy niż powinienem, wszystko w grze ma być hołdem dla kultowych obiektów jej twórcy: survival horrorów z PlayStation i horrorów na VHS. To widać nie tylko w projekcie gry, jej historii i sposobie opowiadania, ale także w „Trybie VHS”, który nakłada uroczy filtr „zużytej taśmy analogowej” na akcję. Należy zauważyć, że to tylko demo, a pełna gra będzie miała mnóstwo rzeczy, których tu brakuje, takich jak więcej postaci, dialogi, inna historia, lepsze zagadki i ulepszona ogólna grafika, co widać na poniższym filmie.
https://www.youtube.com/embed/g5MdVjMiIRMOstrzeżenie
Zarówno Power Drill Massacre, jak i Babysitter Bloodbath i Sanitarium Massacre to bardzo, bardzo ciężkie gry, o ekstremalnie niskich budżetach i amatorszczyzną wyznawaną przez samego twórcę, który wciąż uczy się robić gry. Sterowanie jest fatalne i trudno się do niego przyzwyczaić, a nigdy nie jest zbyt oczywiste, co robić, aby nie zginąć z rąk szaleńca. Grafika jest z epoki PlayStation, więc może być agresywna dla tych, którzy przywykli do grafiki HD z milionami polygonów. Ale to częściowo sprawia, że te gry są tak autentyczne: nie tylko wyglądają jak grindhouse'owa produkcja sprzed lat, ale także w swoim wykonaniu: tanie produkty, robione przez nie zawsze profesjonalnych ludzi (którzy uczyli się w trakcie) i z dużą, oczywistą pasją. Benedetto Cocuzza, nawet imię ma jak rzemieślnik!
