Pierwsze wydarzenia japońskiej walki profesjonalnej sięgają lat 50. XX wieku, ale prawdziwy rozkwit nastąpił na początku lat 70. i w połowie lat 80., przede wszystkim dzięki kobietom walczącym. Publiczność mogła podziwiać legendarne zespoły, takie jak The Beauty Pair, oraz wieczną rywalizację pomiędzy Crush Gals a Dump Matsumoto i jej Gokuaku Domei. Dziś przyjrzymy się bliżej zjawisku joshi puroresu (kobiecej walki profesjonalnej) i udostępnimy część bogatego materiału.
Czym jest puroresu?
Termin puroresu to nic innego jak skrót i zniekształcenie angielskiego wyrażenia «professional wrestling», wymawianego «purofesshonaru resuringu». Puroresu obejmuje całą japońską walkę profesjonalną i – jak można się spodziewać – różni się nieco od walki zachodniej.
Kobieca walka zawodowa
Fani z tej części świata wielokrotnie podkreślali, że puroresu (postrzegane w Japonii jako legalny sport walki) jest bardziej ekstremalne, zwłaszcza gdy biorą w nim udział kobiety. Manewry zapasnicze mieszają się z ciosami i kopnięciami godnymi walk MMA, co czyni honor frazie «full contact».
All Japan Women’s Pro-Wrestling Association powstała w 1955 roku, a trzynaście lat później, po wielu podziałach i wewnętrznych sporach, przekształciła się w All Japan Women’s Pro-Wrestling (AJW). Mimo tych zgrzytów japońska kobieca walka zawodowa zaczęła zyskiwać popularność w latach 70., a wiele jej pojedynków było transmitowanych w telewizji.
Mechanika walk japońskich zawodniczek z amerykańskimi utrzymywała się stosunkowo nienaruszona przez pięć lat, aż do pojawienia się Mach Fumiake, która zdobyła tytuł mistrzyni mając zaledwie 16 lat, pokonując Jumbo Miyamoto. Ten zwrot w kierunku pojedynków między japońskimi zawodniczkami dał początek legendarnym zespołom, takim jak The Beauty Pair (Jackie Sato i Maki Ueda), będącym połączeniem nieustępliwych wojowniczek i artystek pop, co błyskawicznie podbiło serca publiczności.
Jednak fani joshi puroresu ze szczególnym sentymentem wspominają Crush Gals – Chigusa Nagayo i Lioness Asuka – walczące z Dump Matsumoto, Bull Nakano i Gokuaku Domei. Po jednej stronie piękne, wysportowane i twarde jak stal. Po drugiej pomalowane twarze, łańcuchy i niebezpieczne przedmioty na ringu.
Popularność tych zespołów nigdy nie została wyrównana, a po przejściu Crush Gals na emeryturę joshi puroresu weszło w swego rodzaju spiralę spadkową, aż do rozwiązania AJW w 2005 roku. Mimo to nie doprowadziło to do jego zniknięcia. Jego wydarzenia nadal zyskują na popularności i znaczeniu, a nawet kilka pojedynków przeszło do historii ze względu na ich skandaliczny charakter.
