Starlink odpowiadał za większość przekroczeń, Guowang miał wyższy odsetek

Autorzy preprintu odnotowali, że podczas zmierzchowych obserwacji w Elginfield Observatory 14 997 z 15 591 przelotów satelitów, czyli 96%, przekroczyło zalecenie jasności IAU CPS skorygowane o wysokość orbity. Pomiary prowadzono w Ontario od 7 października do 11 listopada 2024 r. Pełny tekst badania opisuje też, dlaczego Starlink miał największy udział w zaobserwowanych przekroczeniach, choć wyższy odsetek na możliwy przelot odnotowano dla Guowang/Hulianwang.

Co mówią wskaźniki dla konstelacji

Starlink odpowiadał za około dwie trzecie zaobserwowanych przelotów powyżej progu jasności. Inna miara, obliczona względem teoretycznie możliwych przelotów, wyniosła dla Starlink około 25%, a dla Guowang/Hulianwang ponad 50%. W przypadku OneWeb było to około 6%.

Te wartości nie opisują tego samego co udział w łącznej liczbie zaobserwowanych przekroczeń. Odsetek możliwych przelotów porównuje wyniki w obrębie każdej konstelacji: uwzględnia obiekty, które miały znaleźć się w polu widzenia działających kamer, a także warunki obserwacji, takie jak zachmurzenie, przerwy w pracy sprzętu, tłumienie atmosferyczne i wejście w cień Ziemi. Udział Starlink wynoszący około dwóch trzecich to natomiast liczba bezwzględna w zebranej próbie. Dlatego jedna konstelacja może dominować w liczbie zarejestrowanych śladów, a inna mieć wyższy odsetek przelotów ponad zaleceniem.

Jak badanie wyznaczało próg jasności

IAU CPS opracowało zalecenie naukowe, a pomiary wykonali autorzy badania. Zastosowany próg zależy od wysokości orbity: V > max[7.0, 7.0 + 2.5 log10(A/550 km)], gdzie V oznacza jasność pozorną w paśmie Johnsona-Cousinsa, a A wysokość orbity. Większa wartość magnitudo oznacza słabszy obiekt, więc satelita jaśniejszy od zalecenia ma mniejszą wartość V niż wymagany próg.

Dla orbit powyżej 550 km próg przesuwa się ku większym wartościom magnitudo. Uwzględnia to, że wolniejszy ruch pozorny satelity może sprawić, iż jego ślad będzie jaśniejszy na jednostkę powierzchni obrazu. Zalecenie IAU CPS jest naukowym punktem odniesienia, a nie przepisem prawa.

Jak daleko sięga próba

Sześć kamer Luciole w Elginfield Observatory zarejestrowało 24 812 śladów należących do 5 118 unikalnych satelitów podczas 36 nocy. Z 407 możliwych godzin obserwacji 230 przypadło na bezchmurne warunki. To pomiary z jednego miejsca i okresu, a nie globalny spis satelitów.

Kamery miały nominalną granicę czułości +9,0 magnitudo V, lecz efektywna granica kompletności badania wynosiła +6,15. Autorzy wskazują, że część wskaźników dla populacji złożonych głównie ze słabszych obiektów należy traktować jako dolne granice. Stałe ustawienie kamer wpływało na dobór obserwowanych śladów, a większość satelitów w fazie podnoszenia orbity po starcie nie znalazła się w próbie, ponieważ ich publiczne dane orbitalne były na ogół niedostępne.

W obserwacjach najwięcej śladów pojawiało się w ciągu dwóch godzin po zachodzie Słońca oraz w dwóch godzinach przed wschodem. Model geometryczny autorów oszacował około 3,33 godziny widoczności dziennie dla powłoki satelitów na wysokości 550 km i szerokości geograficznych od −35° do +35°.

Co oznacza prognoza dla obserwatorium Rubin

Autorzy oszacowali około 0,34 śladu satelitarnego na każdą 30-sekundową ekspozycję Vera C. Rubin Observatory podczas zmierzchu. To wynik modelu oparty na zmierzonym strumieniu satelitów oraz założeniach dotyczących pola widzenia teleskopu i wpływu ruchu satelitów na wykrywalność śladów, a nie pomiar wykonany w samym obserwatorium. Rekord preprintu z 7 października 2026 r. podaje, że praca jest w rewizji w czasopiśmie Nature Astronomy (rekord arXiv).