SWANS (Smart Wireless Autonomous Networking System), opracowany przez zespół Georgia Tech, przesyła sygnały między noszonym koncentratorem a implantami za pomocą impulsów przewodzonych przez tkanki. Badanie opublikowano 24 września 2026 r.; opisane eksperymenty obejmowały próbki tkanek i szczury.

SWANS przesyła sygnały przez tkanki

Tkanki przewodzą impulsy elektryczne dzięki obecnym w nich jonom. Nie działają tu jak antena radiowa: sygnał biegnie przez tkankę, a nie przez nerwy. W ten sposób koncentrator może przekazać implantowi prosty sygnał lub wyzwalacz.

Jak współpracują koncentrator i implanty

Noszony koncentrator odczytuje dane z czujników, wykonuje algorytmy decyzyjne i wysyła impulsy. Plaster z mikroigłami wprowadza je przez skórę do tkanek. Opisany implant zawiera pola odbiorcze, przełącznik tranzystorowy, baterię oraz czujnik albo aktuator — element wykonujący działanie, na przykład stymulację.

Poszczególne implanty reagują na określone kombinacje napięcia i czasu trwania impulsu. Układ można dostroić za pomocą elementów elektronicznych, ale jego progi wymagają dopasowania do ciała i umiejscowienia implantu.

Co wykazały testy tkanek i doświadczenia na szczurach

W jednym doświadczeniu pojedynczy impuls o napięciu 10 V wytworzył wykrywalny gradient napięcia na dystansie ponad 30 cm w poprzek tkanki oraz do 14 cm w głąb. To wynik konkretnego testu, a nie uniwersalny zasięg sieci.

W doświadczeniach na szczurach czujniki ruchu umieszczone na przednich kończynach uruchamiały stymulację odpowiadającego im nerwu kulszowego w tylnej kończynie, wywołując jej drgnięcie. W osobnej demonstracji sygnał z implantu mierzącego temperaturę uruchamiał drugi implant po przekroczeniu przez odczyt 40°C.

Sieć do krótkich sygnałów, nie dużych transferów

SWANS ma przekazywać niewielkie ilości informacji, takie jak odczyt czujnika lub sygnał uruchamiający terapię. Większe przetwarzanie danych i podejmowanie decyzji odbywa się w noszonym koncentratorze. To rozdzielenie pozwala implantom pełnić prostszą rolę: wykrywać sygnał albo reagować na wybrany impuls.

Opisany kompletny implant z baterią ma wymiary 3 × 1,1 × 17 mm i mieści się w igle o rozmiarze 6G. Przedstawione demonstracje dotyczyły próbek tkanek i szczurów, a nie badań klinicznych z udziałem ludzi.