Badanie opublikowane 9 czerwca 2026 r. oszacowało, że system hydrotermalny w pierścieniu szczytowym krateru Chicxulub działał co najmniej około 8 mln lat po uderzeniu asteroidy. System hydrotermalny to obieg ogrzanej wody w skałach; tak długi okres mógł stwarzać warunki potencjalnie sprzyjające życiu. Badanie nie wykazało jednak, że organizmy zasiedliły krater.
Jak oszacowano czas działania systemu
Wynik 7,8 ± 1,3 mln lat wynika z datowania izotopowego skał powstałych podczas uderzenia. W metodzie 40Ar/39Ar zmierzono wiek minerałów w próbkach, a najmłodszy wiarygodny wynik zestawiono z wiekiem uderzenia, szacowanym na 66,052 mln lat. Różnica daje około 7,8 mln lat aktywności hydrotermalnej.
Badacze przeanalizowali cztery próbki skał z trzech głębokości: 706,4, 735,0 i 756,0 m poniżej dna morskiego. Pochodziły z rdzenia M0077A, wydobytego podczas wierceń Ekspedycji 364 w 2016 r. Próbki zawierały bogate w potas przerosty skaleni, które zinterpretowano jako minerały powstałe w trakcie aktywności hydrotermalnej. Analiza obejmuje fragment pierścienia szczytowego.
Co pokazuje model temperatury
Osobno przeprowadzono symulacje obiegu płynów i zmian temperatury. W wariancie o gradiencie geotermicznym 70 °C/km — najlepiej dopasowanym do współczesnego pomiaru temperatury na dnie otworu — model obliczył, że na głębokości około 1 km w pierścieniu szczytowym temperatura osiągała 90 °C po 5,5 mln lat, a około 70 °C po 6,4 mln lat. W tej samej symulacji przepływ płynów praktycznie ustał po 8 mln lat.
To wyniki obliczeń dla konkretnego wariantu modelu. Datowanie izotopowe określa wiek minerałów, a symulacja odtwarza przebieg temperatury i przepływu wody — są to dwa różne rodzaje wyników.
Potencjalna możliwość życia a dowody na jego obecność
Badanie wskazuje na długi okres warunków, które mogły sprzyjać procesom związanym z życiem. Nie wykazuje jednak, że mikroorganizmy lub inne organizmy żyły w Chicxulub. Długość działania systemu oszacowano na podstawie próbek z fragmentu pierścienia szczytowego, dlatego wynik dotyczy badanego obszaru.
Autorzy wskazują, że większe baseny uderzeniowe mogłyby podtrzymywać warunki sprzyjające życiu jeszcze dłużej.
