De inslag van een meteoriet kan snel de aandacht van de media trekken, niet alleen vanwege het ongebruikelijke, maar ook vanwege de mogelijke schade. de meteoor van Tsjeljabinsk was een indringende herinnering, maar als we een nog vreemder geval willen verkennen, wijzen alle pijlen naar het kleine stadje Sylacauga in Alabama, op 30 november 1954. Die dag viel er een meteoriet van 5,5 kilogram, en een van de fragmenten trof een vrouw genaamd Ann Hodges…
De kans op een inslag
"Dat me de bliksem treffe". Een klassieke uitdrukking, maar wat is de werkelijke kans om geraakt te worden? Helaas lopen de cijfers sterk uiteen. Sommigen spreken van 300.000 op 1 per jaar, anderen gaan tot 700.000 op 1 en 900.000 op 1. Extra bronnen melden 12.000 op 1 of 3.000 op 1 in een heel leven (de regio heeft grote invloed), maar er is meer overeenstemming over het percentage dodelijke inslagen: tussen 5 en 10 procent.
Wat gebeurt er nu met een meteoriet? De regels veranderen hier een beetje: de kans om te overlijden door een ruimterots in een heel leven ligt tussen 700.000 op 1 en 1.300.000 op 1. Door de geschiedenis heen zijn er meerdere getuigenissen van meteorietinslagen op mensen, maar de eerste die zonder enige twijfel gedocumenteerd is, vond plaats in 1954.
De inslag
Ann Hodges was thuis en deed een dutje op de bank rond het middaguur van 30 november. Haar leven veranderde voorgoed toen een stuk zwart gesteente van ongeveer 30 centimeter ("als een heel grote grapefruit") met hoge snelheid door het dak van het huis ging, tegen een radio botste, terugkaatste en Hodges vol op haar heup raakte.
De stad Sylacauga was onmiddellijk in rep en roer. Een menigte verzamelde zich voor de deur van het huis, en Ann's man (Eugene) moest zich naar binnen dringen. Een federale geoloog die in de buurt was, gaf aan dat het om een meteoriet ging, maar de mensen twijfelden, gevoed door de paranoia van de Koude Oorlog.
Overweldigd door de aanwezigheid van het publiek werd Hodges uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht, en de politie nam de steen in beslag totdat de luchtmacht de analyse van de geoloog bevestigde. De daaropvolgende eis van het publiek was dat de steen in handen van de familie Hodges zou blijven, en zo gebeurde het... althans voor een tijdje.
De nasleep
Het probleem was dat Ann en haar man het huis huurden, en de eigenares van het pand, Birdie Guy, eiste het fragment op. De mensen waren het er niet mee eens, maar de wet wel, en ze kwamen tot een schikking buiten de rechtbank met 500 dollar op tafel.
Eugene raakte ervan overtuigd dat hij veel geld kon verdienen met het meteorietfragment en wees een eerste aanbod van het Smithsonian af. Maar de "grote prijs" kwam er nooit. Twee jaar later schonken ze de meteoriet aan het Alabama Museum of Natural History (het is er nog steeds). Even later kreeg Ann een zenuwinzinking, scheidde ze van haar man in 1964 en stierf in 1972 aan nierfalen, op slechts 52-jarige leeftijd.
https://old.neoteo.com/lista-de-meteoritos-caidos-sobre-casas-vehiculos-y-animales/Eugene heeft nooit het vermoeden laten varen dat de meteoriet en alle aandacht "te veel waren voor Ann". De museumdirecteur Randy Mecredy leek het met die interpretatie eens te zijn en beschouwde de Hodges als eenvoudige mensen die geen schandalen wilden. Ik vrees dat er hier geen gelukkig einde is...
(Noot van de redactie: Verschillende portalen suggereren dat Hodges de enige persoon is die ooit door een meteoriet is geraakt, maar in 1992 maakte een jonge Oegandees iets soortgelijks mee met een fragment van 3 gram.)
Bron: NatGeo
