In een duister tijdperk, ver verwijderd van de iPods en het succes van de iPhone, zette Apple in op opvallend vreemde projecten. Een daarvan was Pippin, een soort hybride tussen een spelcomputer en een platform voor multimedia-inhoud. Het oorspronkelijke plan van Apple was om de technologie in licentie te geven aan geïnteresseerde bedrijven, maar de combinatie van een buitensporige prijs, een verschrikkelijk marketingproces en harde concurrenten op de markt vormde de perfecte storm die de Apple Pippin tot mislukken veroordeelde.
Het jaar was 1995. Steve Jobs plande zijn wraak als een Montgomery Burns die zich in de schaduwen verbergt (goed, dat is een overdrijving... of misschien ook niet), en Apple had het niet bepaald makkelijk. In die tijd zette het bedrijf het grootste deel van zijn kaarten op PowerPC, om zo de dominantie van Microsoft tegen te gaan en zijn positie te versterken. Maar er ontstonden ook andere ideeën die met entertainment te maken hadden, vooral games en televisie.
De geschiedenis vertelt ons dat in 1993 de mensen van Bandai een op maat gemaakt platform op de markt wilden brengen dat gericht was op het afspelen van games en multimedia-inhoud via cd-rom. Bandai benaderde Apple met zijn idee, en na verschillende uitwisselingen was het resultaat de Pippin-console.
Het is nodig om de term 'console' enigszins losjes toe te passen. Het was tenslotte een mini-Macintosh met een PowerPC 603-chip, ingebouwde modem en de mogelijkheid om verbinding te maken met internet, die tegelijkertijd games en encyclopedieën uitvoerde, maar ook als terminal gebruikt kon worden.
In maart 1995 debuteerde de Apple Bandai Pippin op de Japanse markt, en zes maanden later deed hij dat ook in Amerikaanse winkels. Bandai was tot de merkwaardige conclusie gekomen dat het 200.000 eenheden in twaalf maanden zou verkopen, wat naar verwachting de interesse van andere bedrijven zou wekken om de technologie achter de Pippin in licentie te geven.
De 'realiteitscheck' was genadeloos. De inspanningen van Apple om de Pippin te promoten waren nihil (er wordt gezegd dat Bandai meer dan 90 miljoen dollar verbrandde om de marketing op zich te nemen), de prijs in de Verenigde Staten was een onacceptabele 599 dollar, de spelcatalogus was zeer beperkt (ik denk dat de video alles zegt), en alsof dat nog niet genoeg was, had de originele PlayStation de markt al overspoeld.
Het avontuur van de Pippin eindigde in 1997, met slechts 42.000 verkochte eenheden door Bandai. Zo slecht waren de zaken gegaan, dat de accessoires die voor de Pippin beschikbaar waren (toetsenborden, enz.) de consoles zelf in aantal overtroffen. Een ander bedrijf, Katz Media, bracht een variant van de Apple Pippin op de markt, en die is vandaag de dag zeer gewaardeerd door verzamelaars.
https://old.neoteo.com/playdia-la-consola-de-los-otakus/Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Apple_Pippin
