In de jaren 80 en 90 wisten ze maar al te goed hoe ze speelgoed moesten verkopen! Inderdaad, in die gekke jaren zaten wij kinderen veel meer aan de tv gekluisterd dan nu, we hadden minder entertainment, er was geen overvloed aan producten zoals nu, en daardoor waren we een makkelijke prooi voor elk product dat tijdens de reclameonderbreking van onze favoriete tekenfilms werd aangeboden. Vaak probeerden ze ons speelgoed van dezelfde show te verkopen die we net aan het kijken waren! Echte snode marketingbreinen achter een plan dat perfect werkte.
Dat wil niet zeggen dat de snode marketingbreinen van nu slechter zijn, maar de super-mega-fragmentatie van de kinderdemo's heeft ertoe geleid dat er, op enkele eerlijke uitzonderingen na, geen massaal speelgoed meer bestaat zoals vroeger, dat een enorme en verslaafde klantenkring voor hun tv-shows had. Zo is er de serie uit 1987 "Captain Power and the Soldiers of the Future", een Canadese sciencefictionserie die kinderen in Canada en de Verenigde Staten gedurende 22 afleveringen aan de buis gekluisterd hield.
Het verhaal van Captain Power speelt zich af in de 22e eeuw, na de zogenaamde Metaaloorlogen, waarin de mensheid vocht (en verloor) tegen intelligente machines, in de stijl van Terminator. De Soldaten van de Toekomst, aangevoerd door kapitein Jonathan Power, zijn het enige dat zich verzet tegen de machines, de nieuwe eigenaren van planeet Aarde. De serie combineerde echte acteurs met computergeneratie en had een leuke plot met veel knipogen zodat ook volwassenen ervan konden genieten.
Het meest opvallende aan de serie, en de reden waarom veel volwassenen het vandaag nog herinneren, waren echter het speelgoed, dat in staat was om te interageren met de beelden op de tv en de kijker een, juist, interactievere ervaring te bieden. Het beste van dat speelgoed was de "Captain Power-Powerjet XT-7", een schip dat je voor de tv hield en dat niet alleen diende als pistool om op bewegende objecten te schieten, maar ook om vijandelijke schoten te "ontwijken".
Het spel werd geleverd met een VHS vol missies, om op elk moment te kunnen spelen, maar tijdens de serie werden er korte fragmenten uitgezonden met missies die speciaal voor de kijkers waren ontworpen (op een bepaalde manier vergelijkbaar met wat de Nintendo Satellaview deed). De uitdaging was als volgt: de speler verdiende punten door op vijandelijke schepen te schieten en verloor punten wanneer vijandelijke schepen een schot losten op de Power Jet XT-7. Wanneer de totale score nul bereikte, was het game over en werden de piloot uit het speelgoedschip gelanceerd (een gearticuleerde pop van Captain Power, natuurlijk). Als de speler erin slaagde om de hele scène te overleven zonder dat de Power-pop werd uitgeworpen, betekende dat dat hij de missie met succes had voltooid. Dit alles dankzij de lichtsensoren van het speelgoed en heel veel vindingrijkheid!
Eerlijk gezegd zou ik helemaal gek zijn geworden met zoiets, ik was een gemakkelijke prooi geweest voor een of andere duivelse tv-ondernemer. Helaas was het verschrikkelijke "Jugando con Hugo" het dichtst wat ik in mijn jeugd bij interactieve televisie kwam. En die verdomde kabouter sprong nooit wanneer je het hem zei! Verdomd, Hugo!
