Het verhaal gaat dat in 1997 de inmiddels verdwenen zoekmachine AltaVista het eerste blokkeringssysteem voor bots en crawlers implementeerde, dat we algemeen kennen als CAPTCHA. Deze oplossing om automatische platforms tegen te houden bleek zeer effectief, maar werd in de loop der jaren een wapenwedloop. Complexere bots leidden tot de creatie van varianten die misschien wel te robuust zijn voor ons eigen bestwil, en die nu ook cursor-bewegingsanalyse omvatten.
Het ontstaan van CAPTCHA
Voordat we de echte waarde van CAPTCHA en de controverse rond de uitvinding ervan verkennen, moeten we de staat van het web eind jaren '90 in overweging nemen. In wezen leek het op een carnaval. Spam was in opkomst, bots en crawlers verzamelden informatie, maakten automatisch accounts aan... dingen waren eenvoudiger en met minder verdedigingen. Historisch gezien hebben twee groepen zich als ‘uitvinders’ van CAPTCHA gepresenteerd. De eerste bestond uit Mark D. Lillibridge, Martín Abadi, Krishna Bharat en Andrei Broder, en zij waren verantwoordelijk voor de eerste implementatie voor AltaVista, waarmee ze automatische invoer van URL's in hun database verhinderden. De tweede presenteert ons Luis von Ahn, Manuel Blum, Nicholas J. Hopper en John Langford. Von Ahn en Blum staan ook bekend om de ontwikkeling van reCAPTCHA, een systeem dat Google in september 2009 overnam.
De betekenis en werking van CAPTCHA
De betekenis van CAPTCHA is ‘Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart’, en vanuit een algemeen perspectief kan het worden uitgebreid tot elk middel dat tot doel heeft automatische gegevensanalyse te onderbreken en/of te verstoren, of als alternatief de inhoud te verdoezelen en de vindbaarheid te bemoeilijken. In de video die Linus voor Techquickie maakte, verwijst hij naar leetspeak, dat langs obsceniteitsfilters gaat. Traditionele CAPTCHA neemt een taak waarin mensen en computers erg goed zijn (namelijk optische tekenherkenning) en vervormt die zodanig dat het onmogelijk wordt voor kunstmatige systemen. CAPTCHA moest ook andere uitdagingen aangaan en de beveiliging aanzienlijk verbeteren. De eerste versies rendreden de vervormde afbeelding op de lokale computer, en de volgende generaties bots slaagden erin het resultaat van de CAPTCHA te onderscheppen dat op de achtergrond werd verzonden.
Dit leidde tot audio-CAPTCHA's, herkenning van objecten in afbeeldingen en de beroemde ‘Ik ben geen robot’, die slechts een vinkje vereist. Dat is de No CAPTCHA-variant van reCAPTCHA, die cursor-bewegingen analyseert voordat het vakje wordt aangevinkt. Bij mensen is de beweging grillig en aarzelend, terwijl bots dat gedrag niet vertonen. Daarnaast worden cookies geanalyseerd en IP-adressen vergeleken. Het werkt redelijk goed, maar in naam van het gebruiksgemak voor de eindgebruiker krijgt No CAPTCHA waarschijnlijk te veel informatie, wat een privacyprobleem oplevert. Niets wijst erop dat CAPTCHA zal verdwijnen, dus we kunnen maar beter blijven trainen. Sommige CAPTCHA's zijn simpelweg onmogelijk...
