Enkele snelle cijfers: de wereldwijde productie van polyethyleen bedraagt ongeveer 80 miljoen ton per jaar. Waar eindigt het meeste? Raad eens. Het scheiden en recyclen van plastics is niet altijd mogelijk of economisch haalbaar, maar er is een andere optie: ze om te zetten in brandstof. Dat is het voorstel van een groep Chinese wetenschappers, die een selectieve en efficiënte afbraak van polyethyleen voorspellen tot vloeibare brandstoffen en wassen, onder redelijk acceptabele parameters.
Af en toe verschijnt er een artikel dat stortplaatsen bestempelt als "de energiebronnen van de toekomst", en als we er even over nadenken, is dat niet gek. Bepaalde landen ((Zweden is het eerste dat in me opkomt) hebben zulke hoge niveaus van recycling en conversie van "afval-tot-energie" bereikt dat ze afval uit andere plaatsen moeten importeren, maar de rest staat voor een echte uitdaging. Een van de meest genoemde obstakels is de scheiding. Niet al het afval is hetzelfde, en dit geldt in het bijzonder voor plastics, maar het grootste deel valt onder de noemer polyethyleen. Ik zeg "onder de noemer" omdat polyethyleen tegenwoordig een vrij algemene term is, dankzij het aantal varianten dat bestaat. Nu, hoe breken we polyethyleen af? Het kan immers tientallen jaren (op zijn minst) op een stortplaats blijven liggen...
Een groep Chinese wetenschappers van de Academia China de las Ciencias samen met een chemicus van de Universidad de California (Irvine), publiceerden een uitgebreide studie over een afbraaktechniek die in staat is om polyethyleen om te zetten in vloeibare brandstoffen en wassen, onder omstandigheden die reproduceerbaar zijn in elke verwerkingsfabriek. Een combinatie van lichte alkanen en twee katalytische processen (de eerste met een iridiumcomplex, en de tweede met renium), brengen polyethyleen in een cyclus van 96 uur bij een gemiddelde van 175 graden Celsius tot volledige afbraak, en afhankelijk van verschillende aanpassingen (voornamelijk reactietijd en temperatuur), verkrijg je vloeibare brandstoffen op het niveau van diesel (gasolie) of wassen met industriële toepassingen.
Het is een efficiënter proces vergeleken met eerdere pogingen, maar de grafieken die bij de studie horen geven aan dat er monsters in de orde van milligrammen zijn gebruikt, en bij dit soort oplossingen is schaal allesbepalend. Daar komt de interventie van renium en iridium bij, twee van de zeldzaamste en daarmee duurste metalen op aarde, met een constante vraag in tientallen takken. De chemie die de studie onthult is uitstekend, maar er is zeker ruimte voor optimalisatie.
