Het is duizenden keren gebeurd en zal nog oneindig vaak gebeuren, zolang er tenminste een industrie achter zit. Een videogame maken is een kolossale onderneming, waarbij veel dingen mis kunnen gaan. Bedrijven die sluiten, complete spellen die niet het vereiste kwaliteitsniveau halen, prototypes die om de een of andere reden onafgemaakt zijn achtergelaten, licentiehouders die de rechten op hun eigendommen intrekken, zijn enkele van de redenen. Dit artikel gaat daarover: over geannuleerde Sega Genesis-spellen en hun respectievelijke ROM's om te downloaden, te spelen en je te verbazen.
We deden het al met de geannuleerde Nintendo NES-spellen. Waarom zouden we het niet proberen met die van Sega Genesis? Dus hier gaan we! In dit verslag vind je de beste geannuleerde Genesis-spellen met beschikbare ROM's om ze zelf te ervaren. De slechtste spellen, die je uit pure nieuwsgierigheid kunt downloaden via deze link, en degenen die bekend zijn maar geen ROM's hebben om te spelen, bleven buiten beschouwing. De geselecteerde spellen van deze lijst kun je hier downloaden. Om ze te spelen heb je een goede Sega Genesis-emulator nodig, zoals Gens of Kega Fusion. Ik waarschuw je wel: dat dit de beste zijn betekent niet dat een ervan echt goed is. De waarheid is dat ze, in hun meerderheid, naar behoren zijn gearchiveerd, in tegenstelling tot veel van de Nintendo NES-spellen.
The Itchy & Scratchy Game
Wie The Simpsons: Bart's Nightmare heeft gespeeld, weet ongeveer wat hij van dit afgeleide kan verwachten. Het is een platformspel, zoals 90% van de spellen uit die tijd. Itchy (de muis) is de ster van de show, en alle levels en vijanden zijn op de een of andere manier gebaseerd op de kleine clips die we in de serie The Simpsons zien. De belangrijkste vijand, die Itchy de hele tijd volgt, is Scratchy (de kat). We kunnen hem 'doden', maar na een paar seconden komt hij terug, wat het heel erg irritant maakt. Helaas is The Itchy & Scratchy Game een van die spellen waarin het personage te groot is en te snel gaat, waardoor het moeilijk is om de gevaren van alle kanten te zien en we altijd iets voor de voeten krijgen. De Sega Genesis-versie werd nooit uitgebracht, hoewel hetzelfde spel voor de SNES bestaat (er is ook een versie voor Sega Game Gear met lelijkere graphics en vereenvoudigde gameplay).
Baby's Day Out
Als je het van die kant bekijkt, kun je zeggen dat Baby's Day Out een trouwe aanpassing is van de gelijknamige film, waarin een baby wordt ontvoerd door de gangsters van het moment, om vervolgens te ontsnappen en op wonderbaarlijke wijze alle gevaren van de grote stad te overleven. Want voor de uitdaging om de film naar de wereld van videogames te brengen, zou het gemakkelijkst een platformspel zijn geweest, in de stijl van Baby Jo van Amiga. Maar dat was niet de weg die de ontwikkelaars van Baby's Day Out volgden, nee. Het lijkt wel alsof die baby een eigen god heeft! Hoe is het mogelijk dat hem alles zo goed afgaat!? En daar legden de spelontwerpers de nadruk. De baby uit de film overleeft omdat hij een beschermengel heeft die hem, in de beste Lemmings-stijl, door de levels leidt. En die beschermengel ben jij! Voor elk level heb je een beperkte tijd om de kleine naar de uitgang te brengen, zonder dat iemand of iets hem schaadt. Baby's Day Out is compleet en alleen geschikt voor wie geïnteresseerd is in het vreemde uitgangspunt.
Stone Protectors
Waarschijnlijk het beste spel van de lijst, maar nog steeds pure jaren 90 rotzooi. Het is gebaseerd op de gelijknamige tekenfilmserie, over gespierde kabouters die vechten tegen slechte kikkers, in de trant van al die vergelijkbare series die puur en alleen werden gemaakt om speelgoed en actiefiguurtjes aan kinderen te verkopen. Stone Protectors is een beat'em up in de stijl van Street of Rage, op verschillen na, waarin je kunt kiezen uit vijf speelbare personages om 10 levels van puur en vermakelijk kitsch te doorlopen. Het spel is niet helemaal slecht, maar het is dom en repetitief, en met zoveel betere opties zie ik niet in waarom iemand het zou willen spelen.
Fido Dido
Fido Dido was de mascotte van 7up in de jaren 80 en begin jaren 90, totdat hij uiteindelijk werd vervangen door Cool Spot (het stipje van het 7up-logo, maar dan met zonnebril en een betere houding). En zijn spel is net zo gênant als de bedrijfspoging van PepsiCo om de jonge markt aan te spreken. Het is een verschrikkelijke mislukte poging in spelontwerp, zonder kop of staart. Het is een platformer, maar met elementen die het te algemeen en overbodig maken en met bepaalde spelmechanieken die onbegrijpelijk zijn. Het is mogelijk dat als je in de jaren 90 een kind was, je het op cartridge hebt gespeeld, maar dat komt omdat iemand het illegaal heeft gebrand en het verkocht als origineel. Het spel werd nooit commercieel uitgebracht omdat Kaneko (het ontwikkelbedrijf) zijn tak in de VS sloot vóór de release.
Davis Cup 2
Niets bijzonders, een tennisspel gebaseerd op de Davis Cup, met verschillende opties en spelmodi. Alleen tegen de computer of tegen een vriend, dubbel met menselijke partner of computergestuurd, of dubbel tegen een ander mens. Zoals al deze spellen hebben, zijn er demonstratie-, toernooi- of trainingsmodi. Het spel is vrij moeilijk en verschilt eerlijk gezegd niet van veel andere vergelijkbare spellen. Een kopie zonder ziel, maar wel geschikt om op een zondagmiddag met een vriend te spelen.
Jim Power - The Arcade Game
Een platform- en shooterspel dat goed had kunnen zijn en dat aanvankelijk ook lijkt, maar dat ontwerpbeslissingen heeft die het volledig verpesten. Ten eerste is het een van die spellen waarin je met één treffer doodgaat. Alles wat je raakt, is dodelijk. Zelfs waterdruppels die van het plafond vallen! Dat zou geen groot probleem zijn als de vijanden niet te snel verschijnen, vaak achter het decor, en onmogelijk te ontwijken zijn. Om het te halen, moet je langzaam gaan en af en toe stoppen, zodat de slechteriken niet tegen je personage botsen. Jammer, want het had een interessant spel kunnen zijn. Er is een pc-versie die wel is uitgebracht en, omdat het een bèta is, heeft het dezelfde muziek in alle levels, hoewel het te voltooien is als je genoeg geduld hebt.
Wacky Races
Als Super Mario Kart een bastaard en misvormd kind had gehad, dan zou dat Wacky Races zijn. Maar eerlijk is eerlijk: aan het begin van het spel wordt ons verteld dat dit slechts een demo is. Maar zelfs dan! Het idee was heel goed! Ik had gewild dat het werkte, maar nee. Wacky Races is gebaseerd op de gelijknamige tekenfilm, waarin een stel gekke coureurs proberen als eerste over de finish te komen, met Patán en Pier Nodoyuna die kattenkwaad uithalen. Je kunt elk van de auto's uit de serie kiezen, maar uiteindelijk maakt het niets uit, want je wordt binnen een paar seconden na het begin van de actie uitgeschakeld. Echt jammer.
Lobo
Ocean doet het weer! Wat een afschuwelijk bedrijf! Want niet tevreden met het verpesten van de conversies naar videogames van geweldige licenties zoals RoboCop, Batman, Darkman, Total Recall, The Terminator en Rambo, onder vele anderen, bemoeide het zich ook met Lobo, de DC-strip over de laatste Czarniaan, en het resultaat was zo walgelijk dat ze het niet eens durfden uit te geven. Lobo, voor Sega Genesis, zou een vechtspel worden in de stijl van Mortal Kombat met voorgerenderde graphics à la Donkey Kong Country, maar het voldeed niet aan het niveau van het genre of van het personage. Kerstman verschijnt aan het begin, om te eindigen met een gevecht tegen Dox, de baas van de grootste moordenaar van het universum.
Mr. Nutz - Hoppin' Mad
Nog een zielige poging om Sonic na te doen, maar dit keer met een eekhoorn met jaren 90-attitude. Alsof er niet genoeg Sonic-kloons zijn! Mr. Nutz - Hoppin' Mad is in twee delen verdeeld. Aan de ene kant moet je je weg zien te vinden op een kaart in de stijl van The Legend of Zelda (maar veel simpeler); aan de andere kant (bij het betreden van de levels) komt het platformgedeelte, met Sonic als inspiratiebron. Het kaartgedeelte is vrij slecht en lijkt meer een manier om het spel langer te maken dan om echte lol te bieden. Het platformgedeelte is het meest generiek en nogal slecht ontworpen. Veel noten en weinig lawaai.
Flash Point
Een leuke, maar eenvoudige variant van Tetris. Om elk level van Flash Point te winnen, moet je alle lichtgevende blokken op het bord verwijderen door er lijnen mee te vormen. Deze kleine wijziging verandert de strategie van de klassieker van Alexey Pajitnov volledig en confronteert ons opnieuw met de dreiging van de tetramino's, maar op een heel andere manier. De muziek is echter vreselijk, repetitief en schel, heel anders dan de aanstekelijke Russische ritmes van het originele spel. Flash Point is interessant, maar het komt nooit los van de schaduw van het object van zijn inspiratie. Alleen om de tijd te doden.
Jelly Boy
Het spel van het Gelei-kind! Een platformer die me aan James Pond doet denken (het spel van de spionerende vis die uitrekt), maar die verschillende dingen heeft die het onderscheiden. Ten eerste, omdat deze jongen van gelei is gemaakt, kan hij allerlei vormen aannemen, die nuttig zijn om de levels te doorlopen en de slechteriken te verslaan. Het is een doorsneespel, niets bijzonders, met officiële versies voor SNES en GB, maar niet voor Sega Genesis, omdat het werd geannuleerd vanwege de slechte prestaties van het spel op die andere consoles.
The Revenge of Fu Manchu
Geloof het of niet, The Revenge of Fu Manchu is een kloon (van mindere kwaliteit) van Zombies Ate My Neighbors, de superklassieker van LucasArts Games. Het is dezelfde interface, hetzelfde doel en dezelfde speelstijl. Het heeft zelfs dezelfde radar! Maar in plaats van zombies en andere B-monsters zijn er wezens uit de Chinese mythologie en in plaats van westerse buren zijn er Chinese buren die Chinese dingen doen. Het is geen exacte kopie, want de levels hebben andere ontwerpen en de vijanden gedragen zich anders, dus het kan je zelfs een tijdje vermaken, al was het maar om de verschillen tussen beide spellen te zien.
Dat was het, vriend! De volgende keer gaan we de geannuleerde Super Nintendo-spellen spelen, om de gewoonte erin te houden.
GAME OVER
