Najlepsze anulowane gry na Sega Genesis (do pobrania i grania)

Zdarzyło się to już tysiące razy i będzie się dziać w nieskończoność, dopóki istnieje przemysł gier. Tworzenie gry wideo to kolosalny projekt, w którym wiele rzeczy może pójść nie tak. Zamknięte firmy, ukończone gry, które nie spełniły wymaganego poziomu jakości, porzucone prototypy, licencjodawcy wycofujący prawa do swoich marek – to tylko niektóre z powodów. Ten artykuł dotyczy właśnie tego – anulowanych gier na Sega Genesis oraz ich ROM-ów do pobrania, grania i zdumienia się.

Już zrobiliśmy to z anulowanymi grami na Nintendo NES. Dlaczego nie spróbować z Sega Genesis? No to jedziemy! W tym raporcie znajdziesz najlepsze anulowane gry na Genesis z dostępnymi ROM-ami, aby doświadczyć ich na własnej skórze. Poza listą zostały najgorsze gry, które możesz pobrać z czystej ciekawości pod tym linkiem, oraz te, które są znane, ale nie mają ROM-ów do grania. Wybrane gry z tej listy możesz pobrać tutaj. Do grania potrzebujesz dobrego emulatora Sega Genesis, takiego jak Gens lub Kega Fusion. Ostrzegam jednak: to, że są najlepsze, nie znaczy, że któraś z nich jest naprawdę dobra. Prawda jest taka, że w większości zostały one należycie zarchiwizowane, w przeciwieństwie do wielu gier na Nintendo NES.

The Itchy & Scratchy Game

Kto grał w The Simpsons: Bart's Nightmare, mniej więcej wie, czego się spodziewać po tym spin-offie. To gra platformowa, jak 90% gier tamtej epoki. Itchy (mysz) jest gwiazdą programu, a wszystkie poziomy i wrogowie w jakiś sposób opierają się na krótkich scenkach z serialu Simpsonowie. Główny wróg, który cały czas podąża za Itchym, to Scratchy (kot). Można go „zabić”, ale po kilku sekundach wraca, co czyni go bardzo, bardzo irytującym. Niestety, The Itchy & Scratchy Game to jedna z tych gier, w których postać jest zbyt duża i porusza się zbyt szybko, przez co trudno dostrzec zagrożenia nadchodzące ze wszystkich stron i zawsze na coś wpadamy. Wersja na Sega Genesis nigdy nie została wydana, choć ta sama gra istnieje na SNES (istnieje też wersja na Sega Game Gear z brzydszą grafiką i uproszczoną rozgrywką).

Baby's Day Out

Jeśli się postarać, można powiedzieć, że Baby's Day Out to wierna adaptacja filmu o tym samym tytule, w którym dziecko zostaje porwane przez gangsterów, a potem ucieka i cudem przeżywa wszystkie niebezpieczeństwa wielkiego miasta. Bo wobec wyzwania przeniesienia filmu do świata gier wideo najłatwiej byłoby zrobić grę platformową w stylu Baby Jo z Amigi. Ale twórcy Baby's Day Out nie poszli tą drogą. Wygląda na to, że to dziecko ma osobnego Boga! Jak to możliwe, że wszystko mu się udaje? I właśnie na tym skupili się projektanci gry. Dziecko z filmu przeżywa, bo ma anioła stróża, który w stylu Lemmings prowadzi je przez poziomy. I tym aniołem stróżem jesteś ty! Na każdym poziomie masz ograniczony czas, aby doprowadzić dziecko do wyjścia, nie pozwalając, by cokolwiek je skrzywdziło. Baby's Day Out jest ukończone i jest odpowiednie tylko dla tych, którzy interesują się jego dziwną koncepcją.

Stone Protectors

Prawdopodobnie najlepsza gra na liście, ale wciąż czysty trash z lat 90. Opiera się na serialu animowanym o tym samym tytule, opowiadającym o muskularnych skrzatach walczących ze złymi płazami, w duchu wszystkich podobnych seriali tworzonych wyłącznie po to, by sprzedawać dzieciom zabawki i figurki. Stone Protectors to bijatyka w stylu Streets of Rage, z wyborem jednej z pięciu grywalnych postaci, aby przejść 10 poziomów czystej i zabawnej chały. Gra nie jest całkiem zła, ale jest głupia i powtarzalna, a skoro jest tyle lepszych opcji, nie widzę powodu, dla którego ktoś chciałby w nią grać.

Fido Dido

Fido Dido był maskotką 7up w latach 80. i na początku 90., dopóki nie zastąpił go Cool Spot (kropka z logo 7up, ale w okularach przeciwsłonecznych i z lepszą postawą). A jego gra wywołuje tyle samo zażenowania, co korporacyjna próba PepsiCo, by dotrzeć do młodego rynku. To okropna, nieudana próba projektowania gier, bez składu i ładu. To platformówka, ale z elementami, które czynią ją zbyt generyczną i redundantną, oraz z pewnymi mechanikami gry, które są niezrozumiałe. Możliwe, że jeśli byłeś dzieckiem w latach 90., grałeś w nią na kartridżu, ale to dlatego, że ktoś nielegalnie ją skopiował i sprzedawał jako oryginał. Gra nigdy nie została wydana komercyjnie, ponieważ Kaneko (firma deweloperska) zamknęła swój oddział w USA przed premierą.

Davis Cup 2

Nic specjalnego, gra tenisowa oparta na Pucharze Davisa, która ma kilka opcji i trybów gry. Solo przeciwko komputerowi lub przeciwko znajomemu, debel z ludzkim partnerem lub sterowanym przez grę, albo debel przeciwko innemu człowiekowi. Jak to zwykle bywa w takich grach, jest tryb pokazowy, turniejowy i treningowy. Gra jest dość trudna i szczerze mówiąc, niczym nie różni się od wielu innych podobnych. Kopiuj-wklej bez chwały, ale nadaje się do spędzenia czasu z kumplem w niedzielne popołudnie.

Jim Power - The Arcade Game

Gra zręcznościowa z saltami i strzelaniem, która mogła być dobra i na początku wydaje się taka, ale ma decyzje projektowe, które ją całkowicie psują. Po pierwsze, to jedna z tych gier, w których giniesz od jednego trafienia. Wszystko, co cię dotknie, jest śmiertelne. Nawet krople wody spadające z sufitu! To nie byłoby wielkim problemem, gdyby nie to, że wrogowie pojawiają się zbyt szybko, często za planszą, i są niemożliwi do uniknięcia. Aby ją przejść, musisz iść powoli, co chwilę się zatrzymując, żeby źli nie wpadli na twoją postać. Szkoda, bo mogłaby być interesująca. Ma wersję na PC, która została wydana, a ponieważ to beta, ma tę samą ścieżkę muzyczną na wszystkich poziomach, ale można ją ukończyć, jeśli masz wystarczająco dużo cierpliwości.

Wacky Races

Gdyby Super Mario Kart miał bękarta i to zdeformowanego, to byłby nim Wacky Races. Chociaż, trzeba przyznać, na początku gry informują nas, że to tylko demo. Ale nawet tak! Pomysł był świetny! Chciałbym, żeby to działało, ale nie. Wacky Races opiera się na kreskówce o tej samej nazwie, w której banda szalonych kierowców próbuje dotrzeć do mety przed rywalami, a Patan i Pier Nodoyuna robią swoje. Możesz wybrać dowolny samochód z serialu, ale ostatecznie nie ma to znaczenia, bo wypadniesz z toru po kilku sekundach od startu. Prawdziwa szkoda.

Lobo

Ocean znowu to robi! Co za obrzydliwa firma! Bo nie dość, że psuje konwersje tak świetnych licencji jak RoboCop, Batman, Darkman, Total Recall, The Terminator i Rambo, między innymi, to jeszcze wzięła się za Lobo, komiks DC o ostatnim Czarnianie, a efekt był tak ohydny, że nawet nie odważyli się go opublikować. Lobo na Sega Genesis miało być bijatyką w stylu Mortal Kombat z pre-renderowaniem grafiką w stylu Donkey Kong Country, ale nie dorównało ani gatunkowi, ani postaci. Na początku pojawia się Święty Mikołaj, a kończy się walką z Doxem, szefem największego zabójcy galaktyki.

Mr. Nutz - Hoppin' Mad

Kolejna żałosna próba naśladowania Sonica, ale tym razem z wiewiórką z postawą lat 90. Jakby nie wystarczało klonów Sonica! Mr. Nutz - Hoppin' Mad dzieli się na dwie części. Z jednej strony musisz przedzierać się przez mapę w stylu The Legend of Zelda (ale znacznie prostszą); z drugiej (po wejściu na poziomy) zaczyna się część platformowa, z Sonicem jako główną inspiracją. Część z mapą jest dość słaba i wydaje się bardziej sposobem na wydłużenie gry niż dostarczeniem prawdziwej zabawy. Część platformowa jest bardzo generyczna i dość źle zaprojektowana. Dużo orzechów, mało hałasu.

Flash Point

Zabawna, choć prosta odmiana Tetrisa. Aby wygrać każdy poziom Flash Point, musisz usunąć wszystkie świecące bloki z planszy, tworząc z nich linie. Ta mała modyfikacja całkowicie zmienia strategię klasyka Aleksieja Pajitnowa i ponownie stawia nas przed zagrożeniem ze strony tetromin, ale w zupełnie inny sposób. Muzyka jest okropna, powtarzalna i piskliwa, daleka od chwytliwych rosyjskich rytmów oryginału. Flash Point jest interesujący, ale nigdy nie odrywa się od cienia swojego pierwowzoru. Tylko do zabicia czasu.

Jelly Boy

Gra o Dzieciaku Galaretce! Platformówka, która przypomina mi Jamesa Ponda (gra o szpiegu-rybie, który się rozciąga), ale ma kilka rzeczy, które ją wyróżniają. Po pierwsze, ponieważ ten chłopiec jest zrobiony z galaretki, może przybierać różne kształty, które przydają się do przechodzenia poziomów i pokonywania złych. To zwykła gra, nic specjalnego, mająca oficjalne wersje na SNES i GB, ale nie na Sega Genesis, ponieważ została anulowana z powodu słabej sprzedaży na tych innych konsolach.

The Revenge of Fu Manchu

Wierzcie lub nie, The Revenge of Fu Manchu to klon (gorszej jakości) gry Zombies Ate My Neighbors, superklasyku LucasArts Games. Ten sam interfejs, ten sam cel i ten sam styl gry. Nawet ten sam radar! Tyle że zamiast zombie i innych potworów klasy B są stworzenia z chińskiej mitologii, a zamiast zachodnich sąsiadów – chińscy sąsiedzi robiący chińskie rzeczy. To nie jest dokładna kopia, bo poziomy mają inne projekty, a wrogowie zachowują się inaczej, więc może cię nawet zabawić na chwilę, chociażby po to, by zobaczyć różnice między obiema grami.

To wszystko, przyjacielu! Następnym razem zabierzemy się za anulowane gry na Super Nintendo, żeby nie wychodzić z wprawy.

GAME OVER