We zagen hem voor het eerst in juli vorig jaar, vier maanden later werd de werking bevestigd, en nu is het tijd om elk onderdeel uit elkaar te halen. De hybride tussen Super Nintendo en PlayStation die het web overnam, is in handen van Ben Heck, die naast een volledige teardown van het systeem ook probeert het te repareren. Het laatste avontuur van de hybride in Hong Kong heeft blijkbaar voor technische problemen gezorgd waardoor hij buiten gevecht is geraakt...
De geruchten waren talrijk, zwakke fluisteringen die een legendarische status kregen op forums van liefhebbers. Sony en Nintendo, vijanden waar je ook kijkt, werkten samen aan de ontwikkeling van een console. Dan Diebold en zijn vader Terry vertelden niet alleen het verhaal van deze console, maar publiceerden er ook afbeeldingen van, nadat die jarenlang in een doos had gelegen. "Vals!" "Photoshop!" "Heb jij ook Half-Life 3?" waren enkele van de kritieken. Maar de console bestaat, is uit elkaar gehaald, reisde naar Hong Kong en draaide zelfs enkele Super Nintendo-games. Helaas is elektronica delicater dan het lijkt, vooral als we rekening houden met twintig jaar oude condensatoren, verzwakkende soldeerverbindingen, en het feit dat het een prototype is. Op dat punt verschijnt Ben Heck, modder en DIYer in hart en nieren, met tientallen extreme modificaties op zijn naam. Wat is het plan? De eerste stap: de hybride uit elkaar halen...
Het moederbord
Zodra de afscherming aan de onderkant wordt verwijderd, bestaat er geen twijfel dat het een prototype is. Op het eerste gezicht zijn er enkele zeer grote bruggen te zien op opbouwcomponenten. Dit soort aanpassingen worden gemaakt om fouten in het PCB-ontwerp te compenseren, en als mijn ogen me niet bedriegen, zijn er vijf of zes. Ben Heck gebruikte bij elke stap de technische gegevens van de geïntegreerde chips om beter te begrijpen wat de functie van de componenten is en waarom die bruggen er zijn. De meeste chips werden door Sony geproduceerd, wat de theorie achter de optische add-on voor de originele Super Famicom versterkt, maar er is nog een andere fabrikant aanwezig in dit prototype, en die is niemand minder dan NEC, met kleine SRAM-modules.
Het cartridgegeheugen
Een ander gegeven om te interpreteren is dat de cartridge die de console vergezelt en blijkbaar een label 'demo' had, in werkelijkheid 256 kilobytes aan RAM bevat. De "Super Nintendo-sectie" van de hybride heeft zijn eigen geheugen, en cartridges hebben niets extra nodig omdat ze in ROM zijn opgeslagen en vanuit ROM draaien, maar bij het lezen van gegevens van een cd, moeten ze naar RAM worden overgebracht, dus de cartridge is een verplicht onderdeel in het optische systeem van de console. De cartridge heeft ook een verwijderbare ROM-chip (waarschijnlijk om te worden geprogrammeerd en vervolgens in de voet teruggeplaatst) en wat lijkt op een regioblokkering.
Ben Heck besteedt de laatste minuten van de video aan het vergelijken van de SFX-100 (die we als 'officiële naam' van het prototype kunnen beschouwen, omdat die verschillende keren in het apparaat wordt herhaald) met vergelijkbare systemen uit die tijd, zoals de Sega CD. In essentie is het de hardware van een Super Nintendo met een optische lezer erboven. Het hele audiosysteem is iets geavanceerder, maar de "Play Station-sectie" voegt niets toe aan grafische verwerking of audiokwaliteit. Kortom, de hybride zou niet in staat zijn geweest om de Sega CD te overtreffen. De reparatie? In deel 2.
