Het is merkwaardig om naar het verleden van sommige bedrijven te kijken, vooral wanneer we dat doen via vreemde prototypes en projecten die nooit het daglicht zagen. Tegenwoordig twijfelt niemand eraan dat Nintendo en Sony directe concurrenten zijn, maar in een ver en mysterieus tijdperk werkten ze als partners. Een van de projecten die uit die samenwerking voortkwam, droeg de naam Play Station en combineerde een nieuw optisch formaat met het klassieke cartridge-systeem van de Super Nintendo.
Volgens de legende begonnen Nintendo en Sony in 1988 met de ontwikkeling van het SNES-CD-formaat. Zoals de naam al aangeeft, was het doel om de mogelijkheden van de Super Nintendo (Super Famicom in de Japanse versie) uit te breiden met een eigen optische drive. Ik schat dat onze meer ervaren lezers wel eens een afbeelding van het concept hebben gezien: de console werd bovenop deze speciale unit aangesloten, waardoor de hoogte aanzienlijk toenam.
Beide Japanse giganten werkten drie jaar lang zij aan zij aan het formaat, en de eerste vruchten stonden op het punt te vallen. Maar de problemen lieten niet lang op zich wachten. Sony maakte zijn opwachting op de editie van 1991 van de CES en onthulde daar aan het publiek de Play Station (let op de spatie), een platform dat het SNES-CD-formaat combineerde met de traditionele interface voor Super Famicom-cartridges.
Simpel gezegd hebben we hier te maken met wat de voorouder van de PlayStation was die we allemaal kennen. Het idee was opvallend: bezitters van een Super Famicom konden de SNES-CD-ondersteuning toevoegen via een speciale module, terwijl Sony een alternatief zou presenteren met zijn Play Station. Wat gebeurde er? Niets minder dan een massaal conflict over licenties. Dankzij een opmerkelijke vaardigheid met zijn juridische middelen wist Sony de controle (inclusief winsten) over het SNES-CD-formaat te behouden en de ontwikkeling voort te zetten, een detail waartegen de toenmalige president van Nintendo, Hiroshi Yamauchi, uiteindelijk besloot zich te verzetten.
Slechts 24 uur nadat Sony zijn 'Play Station' op de CES had gepresenteerd, kondigde Nintendo een akkoord aan met de directe concurrent van Sony, Philips, om een optische module te maken die compatibel was met de Super Famicom. Het kernpunt: alle licenties en softwarewinsten zouden onder controle van Nintendo blijven, die in ruil daarvoor de komst van enkele officiële games naar de cd-i van Philips zou toestaan, een formaat dat het Europese bedrijf bijna een miljard dollar aan verliezen zou opleveren en zijn vertrek zonder glorie uit de videogamemarkt.
Amper een jaar later wisten Sony en Nintendo wat geschillen bij te leggen. Sony kreeg toestemming om hardware te ontwikkelen die compatibel was met Super Famicom-cartridges, op voorwaarde dat Nintendo de inkomsten uit de games zou ontvangen, maar de magie was al gebroken. De foto's die je net hebt gezien, behoren tot een van de 200 prototypes die Sony van zijn Play Station maakte, voordat het het project volledig opgaf en zich richtte op de revolutionaire PlayStation 1 van 32 bits.
Nintendo zag dat het idee van een optische module voor de Super Famicom was uitgewerkt, wat leidde tot de annulering ervan, en het zou anderhalf jaar later dan de PS1 toetreden tot de vijfde generatie consoles met zijn Nintendo 64, met cartridges. Over de Play Station-eenheid zelf legt Imgur-gebruiker 'DanDiebold' uit dat een collega van zijn vader ook voor Nintendo had gewerkt, en dat de console in een doos 'met afval' lag die naar verluidt weggegooid moest worden...
Ga naar de galerij: Klik hier
