De wet van Poe en andere internetwetten

Het internet is voortdurend in beweging. Wat vandaag geschreven staat, kan morgen verdwijnen, weer opduiken, van formaat veranderen, opnieuw verdwijnen of volledig worden vervangen. Toch zijn er bepaalde richtlijnen... ongeschreven wetten die de tand des tijds hebben doorstaan. Uiteraard is het merendeel van de gebruikers zich niet bewust van deze internetwetten, en het is nooit een slecht idee om er kort op terug te komen. Een van de interessantste is de wet van Poe, die de onmogelijkheid beschrijft om een extreem standpunt te parodiëren zonder dat iemand het al te serieus neemt...

De ongeschreven wetten van het internet

Elke wet vereist een zekere weerstand tegen verandering en het verstrijken van de tijd, maar het internet is een wervelwind en heruitvindt zichzelf voortdurend. Daarom is het lastig om over 'internetwetten' te spreken. Hoewel bepaalde regeringen dol zijn op het idee om de zaken die op het netwerk gebeuren strenger te reguleren, is de aard ervan vluchtig, en alles dat in het begin eeuwig of onverwoestbaar lijkt, kan binnen enkele dagen, zelfs uren, zijn geldigheid verliezen.

Toch bestaan er geïsoleerde voorbeelden van ongeschreven wetten op het internet. Een klassiek voorbeeld: ongeacht de toon die je wilt overbrengen, als je IN HOOFDLETTERS SCHRIJFT, SCHREEUW JE. De wetten die we vandaag delen zijn diepgaander, en we zijn er zeker van dat je ze al eerder bent tegengekomen.

De wet van Poe

Gebaseerd op een opmerking die Nathan Poe in 2005 op een christelijk forum maakte, stelt de wet dat zonder een duidelijk teken van humor of sarcasme (lees: emoticon, emoji of iets dergelijks), het onmogelijk is om een extreme visie of uitdrukking te parodiëren zonder dat iemand het serieus neemt. Het concept is echter niet zo nieuw. De oorsprong gaat terug naar het Usenet-systeem, en al in 1983 had Jerry Schwarz gepubliceerd:

"Vermijd sarcasme en grappige opmerkingen. Zonder de stemintonatie en lichaamstaal van persoonlijke communicatie kunnen beide gemakkelijk verkeerd worden begrepen."

Hij wees ook op de smiley :-) als indicator van een grap, en voegde toe:

"Als je een satirisch item plaatst zonder dit symbool, hoe duidelijk de satire ook voor jou is, verbaas je dan niet als mensen het serieus nemen."

De wet van Godwin

Voorgesteld door advocaat en auteur Mike Godwin in 1990 (dezelfde Mike Godwin die het concept van 'internetmeme' creëerde), heeft zijn wet een zeer nauwe relatie met de Reductio ad Hitlerum. Wat betekent dat? Dat als een online discussie lang genoeg duurt, vroeg of laat een van de deelnemers iets of iemand met Adolf Hitler en nazi-Duitsland zal vergelijken. De wet begon als een memetisch experiment, maar werd in de loop der jaren breed veralgemeend.

Een oude gewoonte in verschillende discussiefora en nieuwsgroepen op het internet is dat zodra de Hitler-vergelijking opduikt, de thread wordt gesloten en de verantwoordelijke voor de vergelijking automatisch tot verliezer van het debat wordt uitgeroepen. Godwin zelf heeft echter kritiek geuit op de excessen bij het toepassen van zijn wet, omdat het oorspronkelijke doel is om ongepaste en hyperbolische vergelijkingen te verminderen. In de gedachten van Godwin zou de wet gesprekken starten en niet beëindigen wanneer de vergelijking gepast is.

De wet van Cunningham

Ward Cunningham is een Amerikaanse programmeur en het brein achter het 'wiki'-concept, maar hem wordt ook een heel bijzondere uitspraak toegeschreven: "De beste manier om een correct antwoord op het net te krijgen is niet door de vraag te stellen, maar door een fout antwoord te publiceren". Nu is het interessantste dat Cunningham het auteurschap ervan afwijst en het een "onjuist citaat dat zichzelf weerlegt" noemt. De echte auteur van de wet zou Steven McGeady zijn, een collega van Cunningham bij Intel.

Natuurlijk zijn er meer. Wet van Pommer, Streisand-effect, Regels 34 en 35... ken je er nog andere? Laat een reactie achter!