Portabiliteit was aan het begin van de jaren '80 een prioriteit geworden voor verschillende bedrijven, maar de 'comfortfactor' was nog niet echt verfijnd. Terwijl computers gemiddeld 13 kilogram wogen, besloot het team van Maynard Electronics om de mogelijkheid te bieden om alleen de inhoud te verplaatsen, dankzij een harde schijf die compact genoeg was om over de schouder te dragen. De capaciteit bedroeg een indrukwekkende 20 megabyte in het grootste model, en de gebruiker moest aan verschillende technische vereisten voldoen voordat hij deze kon gebruiken.
Mijn eerste harde schijf had een maximale capaciteit van 40 megabyte, maar was niet veel groter dan de huidige schijven. Ik schat dat hij twee keer de gemiddelde hoogte had, en hij vierde een echt carnaval bij het lezen of schrijven van gegevens. Ondanks die beperkingen op het gebied van ruimte, prestaties en geluid, ben ik ervan overtuigd dat ik de wereld van de harde schijven binnenkwam in een van de beste perioden, met meer beschikbaarheid voor thuisgebruikers. Magnetische opslag met hoge dichtheid was niet langer een voorrecht van bedrijven, maar er waren nog steeds bepaalde luxe die alleen voor kantoren waren weggelegd. Een daarvan heette Transport, een draagbare harde schijf ontwikkeld door Maynard Electronics.
Een draagbare harde schijf in 1985
Een artikel gepubliceerd door het tijdschrift InfoWorld (link hieronder) in mei 1986 legt uit dat de harde schijf twee varianten had, Transport 10 en Transport 20, beide cijfers duiden de capaciteit aan. Het totale gewicht was 3,17 kilogram, met afmetingen van 36,5 bij 14,9 bij 8,57 centimeter. Voor pc-xt-computers vereiste de Transport de installatie van een dedicated controller (er zat er al een bij in de doos), terwijl hij bij AT-systemen kon werken met de beschikbare interne hardware. Aan de softwarekant hadden MS-DOS versies 2.0 en 2.1 een speciale patch nodig die de compatibiliteit uitbreidde naar schijven van 20 megabyte (16 MB was de oorspronkelijke limiet), en wanneer het tijd was om de schijf te verplaatsen, mocht de gebruiker niet vergeten om de parkeer- of head-parkingroutine uit te voeren, met behulp van het officiële programma van Maynard.
Maynard Electronics bood vijf jaar garantie op de Transport 20, maar het bedrijf bestond niet zo lang. Het werd in 1986 overgenomen door Archive Corp, dat op zijn beurt in 1993 in handen kwam van Conner Peripherals, om uiteindelijk in 1996 onder de vleugels van Seagate te vallen. Wat was de prijs van dit monster? 1.325 dollar in 1985-86 (3.800 dollar gecorrigeerd voor inflatie), met een extra betaling van 355 dollar (1.017) voor elke secundaire controller.
Wat kan ik hieraan toevoegen? Op dit moment ligt er een microSD-kaart van 8 gigabyte op mijn bureau. We zijn enorm vooruitgegaan...
Bronnen: Paleofuture, InfoWorld op Google Books
