Google Earth. Tien jaar bij ons. De meest complete virtuele aardbol die we ooit hebben gezien. De satellietbeelden zijn indrukwekkend en het is makkelijk om te verdwalen in afgelegen gebieden waarvan we waarschijnlijk niet eens wisten dat ze bestonden.
Meer dan alleen satellieten
De inhoud van Google Earth komt niet uitsluitend van satellieten. Het 3D-onderdeel vereist iets traditionelere oplossingen, en een van de grootste uitdagingen voor de verantwoordelijken is niet technisch, maar meteorologisch.
Google Earth is ongetwijfeld een van de belangrijkste bronnen die Mountain View aan het publiek biedt. Het enige dat je nodig hebt is een stabiele internetverbinding en een compatibele browser (lees: Google Chrome), maar dat is slechts de eerste stap. De eigen ingenieurs beschrijven het als volgt: Google Maps helpt je een bestemming te bereiken, en Google Earth helpt je verdwalen. De grote vraag is hoe Google zijn inhoud verkrijgt en verwerkt. Praten over "satellietbeelden verbonden door algoritmen" is simpelweg oneerlijk. Als je alle details wilt weten, moet je deze video van Nat and Friends bekijken:
De rol van vliegtuigen
Toegegeven, satellieten doen het meeste zware werk, maar de 3D-resultaten hangen af van beelden die zijn verkregen met vliegtuigen. Stel je een klein vliegtuigje voor met vijf camera's, dat in zigzag vliegt. Visuele herkenning detecteert identieke kenmerken in de foto's en wanneer deze worden gecombineerd met GPS-gegevens, kan een dieptekaart worden berekend, wat leidt tot 3D-reconstructie en het aanbrengen van texturen. De beelden worden op verschillende manieren bewerkt, met correcties voor licht en kleur, en zelfs het verwijderen van bepaalde objecten (auto's bijvoorbeeld).
Het weer als grootste vijand
Toch kan de magie van de bewerking niet altijd op tegen de kracht van de natuur. Als het weer niet meewerkt, moeten de vluchten worden uitgesteld of over meerdere dagen worden verdeeld, iets wat gebeurde bij het vastleggen van beelden boven Londen. Bij updates is de laagste frequentie in grote steden, met intervallen van minder dan twaalf maanden, en dit resulteert in de uitstekende evolutionaire kaart die Google ons via Timelapse laat zien.
