Een feit dat vaak over het hoofd wordt gezien bij het analyseren van de bouw van de oude nucleaire schuilkelders die zo populair werden tijdens de Koude Oorlog, is dat ze nooit bedoeld waren als permanente oplossing. Sommige van de meest extreme ontwerpen verzamelden jarenlang volledige voorraden, maar op nationaal niveau kon men slechts het basale en noodzakelijke leveren om te overleven. Dat leidde tot de ontwikkeling van een multifunctioneel koekje op basis van bulgur, een voedingsmiddel dat volgens deskundigen duizenden jaren kan weerstaan zonder te rotten, mits het op de juiste manier wordt bewaard.
In 1955 was de Koude Oorlog de Amerikaanse bevolking volledig aan het doordringen. De grote mogendheden erkenden West-Duitsland als soeverein land en keurden de integratie in de NAVO goed, wat automatisch leidde tot het Warschaupact. Maar de politieke spanning in Europa was slechts een symptoom dat vanuit een bepaald gezichtspunt ver weg leek. De echte angst onder de mensen was de mogelijkheid van een grootschalige nucleaire oorlog met de Sovjet-Unie.
Het concept van een nucleaire schuilkelder richtte zich aanvankelijk op de bescherming van politieke leiders en hoge militaire officieren, maar de regering van Dwight D. Eisenhower lanceerde verschillende burgerverdedigingscampagnes om een soortgelijke voorbereiding onder burgers te stimuleren, waaronder Grandma's Pantry, die een voorraad water en voedsel voor zeven dagen in elk huishouden voorstelde.
Dat was natuurlijk niet voldoende om de behoeften van een hele natie te dekken in geval van een nucleaire aanval. De beslissing was niets minder dan het creëren van een “Rantsoen van de Dag des Oordeels”, of zoals anderen het noemen, het “Dieet van de Apocalyps”.
Het superkoekje van de Dag des Oordeels
De vereisten volgden de pure logica van elke administratie met beperkte middelen: het voedsel moest voedzaam, zeer goedkoop, gemakkelijk te eten, stabiel in opslag en met een groot potentieel voor massaproductie zijn. Smaak, uiterlijk, algemene kwaliteit en verpakking waren irrelevant. Drie jaar later kwamen de ministeries van Landbouw en Volksgezondheid tot de conclusie dat de beste combinatie een bulgurkoekje was, een voedingsmiddel dat bekend staat om duizenden jaren binnen de piramides te kunnen weerstaan.
Na een initiële evaluatie van 52 maanden die een minimaal smaakverlies rapporteerde, en de goedkeuring van miljoenencontracten om de spectaculaire vraag te dekken (Nabisco is een van de namen op de lijst), werd groen licht gegeven voor de productie. Het programma eindigde in 1964 met meer dan 20 miljard bereide koekjes (verdeeld in blikken van 400 stuks), tegen een gemiddelde kostprijs van 37 dollarcent per persoon per dag.
20 miljard koekjes is een angstaanjagend aantal, maar niet oneindig. In feite suggereerden de officiële plannen dat het gemiddelde verblijf in een schuilkelder twee weken zou zijn (de gemeentelijke schuilkelders boden immers geen bescherming tegen de bommen, maar tegen het latere radioactieve materiaal), en dat iedereen het equivalent van 10.000 calorieën per persoon moest bewaren. Het “dieet” voorzag in een strikte verdeling van de “lunches” in zes koekjes per dag, aangevuld met verschillende supplementen. Met andere woorden, het waren twee weken honger en gewichtsverlies, met de verplichting om later meer voedsel en water te gaan zoeken.
Het levensvocht was ook zeer beperkt, met slechts 13,25 liter per persoon (voor de twee weken!). Deskundigen berekenden dat na een aanval de landbouw binnen minder dan 24 maanden weer normaal zou worden (zonder enige beschikbare dierlijke hulpbron te vergeten), maar er was nog een andere parameter waarmee rekening moest worden gehouden: genoeg Amerikanen zouden bij de eerste aanval omkomen om de druk op de overlevenden te verlichten.
Bron: Eater
