Zwarte gaten hebben basiseigenschappen die we "populair" kunnen noemen, en we begrijpen ook dat hun vorming een van de meest destructieve omstandigheden in het universum vereist. Maar als het gaat om het visualiseren van hun omvang, moeten we voorzichtig te werk gaan. Waarom? Omdat hun schaal het potentieel heeft om werkelijk angstaanjagende waarden te bereiken, zozeer dat het zwarte gat in het centrum van ons melkwegstelsel onbeduidend is in vergelijking. Wil je weten wat het grootste zwarte gat in het universum is...?
Om dat antwoord te bereiken, is het het beste om aan de andere kant te beginnen en de kleinste te verkennen. De zogenaamde primordiale zwarte gaten zijn fascinerend: Er wordt aangenomen dat de ideale omstandigheden voor hun vorming onmiddellijk na de oerknal plaatsvonden, en hun massa zou gelijk zijn aan een biljoen kilogram... met de grootte van een proton. Waarom zeggen we 'zou zijn'? Omdat hun huidige toestand hypothetisch is, en tot nu toe hebben we er geen enkele waargenomen. De taak is buitengewoon moeilijk: Een primordiaal zwart gat met de massa van de aarde zou zo groot zijn als een munt.
Het grootste zwarte gat in het universum visualiseren
(Noot van de redactie: Ondertitels in het Engels, voor nu)
De volgende sprong in de schaal brengt ons naar het gebied van stellaire zwarte gaten. Het kleinste tot nu toe gedetecteerde, GW170817 (hoewel sommigen denken dat die aanduiding voorbarig is), heeft 'slechts' 2,7 zonsmassa's en een diameter van 16 kilometer. De ster V723 Mon heeft een diameter van 30 miljoen kilometer, maar is onderworpen aan de grillen van zijn metgezel, een zwart gat genaamd 'Unicornio' met 3 zonsmassa's en een diameter van 17,2 kilometer. Het aantal stellaire zwarte gaten blijft groeien tot een plafond van 150 zonsmassa's, maar er is een soort leegte die ons dwingt om over te springen naar de categorie van superzware zwarte gaten, met miljoenen zonsmassa's.
De wetenschap heeft moeite om het bestaan van deze monsters te verklaren: Het natuurlijke proces is te langzaam, en het universum is niet oud genoeg, dus er is iets anders gebeurd. De beste hypothese die we hebben is die van de quasi-ster, een type massieve ster (in vergelijking, de grootste ster in het universum is relatief klein), die geen energie uit kernfusie haalt, maar uit materiaal dat in een zwart gat in zijn centrum valt. Er wordt geschat dat de levensduur van een quasi-ster ongeveer 7 miljoen jaar was, en dat ze dienden als 'zaden' voor de huidige universumtitannen.
Superzwaar, ultra-zwaar
Sagittarius A* is het superzware zwarte gat in het centrum van de Melkweg, maar in tegenstelling tot wat velen denken, 'domineert' het onze melkweg eigenlijk niet, maar vertegenwoordigt het een klein percentage van zijn massa. Sterker nog, het is een dwerg vergeleken met zwarte gaten zoals dat in het centrum van het melkwegstelsel Cygnus A met 2,5 miljard zonsmassa's en 14,7 miljard kilometer breed. Het zwarte gat van Messier 87 (je weet wel, die van de foto) heeft 6,5 miljard zonsmassa's en zou het hele zonnestelsel vullen als het op de positie van de zon zou staan. Echter... er is een hoger classificatieniveau: Het ultra-zware zwarte gat. Deze zwarte gaten zijn de motoren van quasars met tientallen miljarden zonsmassa's. Het zwarte gat in het centrum van het melkwegstelsel OJ 287 overschrijdt de 18 miljard zonsmassa's, en heeft een zwart gat dat 40 keer de massa van Sagittarius A* is in een baan... maar toch is het niet het grootste zwarte gat in het universum. Op het moment van schrijven behoort die titel behoort toe aan TON 618: 66 miljard zonsmassa's, elf zonnestelsels in diameter, en licht heeft een week nodig om de singulariteit te bereiken zodra het de waarnemingshorizon overschrijdt. Als je je nu klein voelt, geloof me, je bent niet alleen.
