Teken. Verdomde mijten die onze dieren... en ook onszelf ziek maken. De lijst van ziektes die met teken worden geassocieerd is lang, en zodra we hun aanwezigheid detecteren, moeten ze zonder genade bestreden worden, hoewel het nooit slecht is om de vijand beter te leren kennen.
Hun afhankelijkheid van bloed om zich te voeden dwingt de teek om in de huid van haar slachtoffer te 'bijten', maar eigenlijk is het mechanisme gebaseerd op wroeten, graven en binnendringen met gereedschap dat uit een horrorfilm lijkt te komen.
Een voordeel dat de teek heeft, is haar vermogen om maandenlang te wachten tussen twee voedingssessies. In feite hoeft ze slechts drie keer in haar hele leven bloed te zuigen (als het om een vrouwtje gaat), maar dat voordeel is een tweesnijdend zwaard, want als ze niet op het juiste moment een voedselbron vindt, zal ze sterven.
Een veelgestelde vraag is hoe teken hun slachtoffers lokaliseren, en dat gebeurt via de koolstofdioxide die we uitademen. Eenmaal aan boord kan de teek tussen tien minuten en twee uur nodig hebben (afhankelijk van de soort) om de ideale plek te vinden, en wanneer ze die heeft gevonden, moet ze haar positie 'beveiligen'...
De tekenbeet
De eerste stap is het gebruik van haar cheliceren om te snijden, te scheuren en de huid te verschuiven. Met het 'voltooide' gat steekt de teek haar hypostoom erin, het belangrijkste hechtingsorgaan, en begint ze te eten.
Het bloed hoopt zich op dankzij de bloeding die wordt veroorzaakt door de werking van de cheliceren en het hypostoom, maar hun speeksel bevat stoffen die zijn ophoping onder de huid veroorzaken, waaronder een licht verdovingsmiddel dat de pijn blokkeert en helpt hun aanwezigheid te verbergen.
De voeding van de teek duurt drie tot tien dagen, en dan laat ze zich gewoon vallen, zo volgezogen met bloed dat ze ernstige moeite heeft om naar een veilige plek te bewegen.
Nu, wat doen we als we een aangehechte teek vinden? Het web staat vol met aanbevelingen zoals branden, draaien, verdrinken in azijn, alcohol of olie, prikken en zelfs de teek met nagellak insmeren, maar de meest effectieve techniek vereist een pincet om de mijt zo dicht mogelijk bij de huid te pakken en zonder tijd te verliezen te verwijderen.
