Als iemand die destijds 80 dollar betaalde voor 8 megabyte RAM, ken ik die verhalen over dure en beperkte geheugens maar al te goed. Natuurlijk... die verhalen zijn niet meer dan twintig of dertig jaar oud. Als we iets verder teruggaan, tussen 1955 en 1975 om precies te zijn, was geheugen niet alleen extreem zeldzaam en duur, maar had de constructie ervan een profiel dat we als 'ambachtelijk' zouden kunnen omschrijven. Dames en heren, maak kennis met het magnetisch kerngeheugen.
Wat kun je met 125 bytes? Tegenwoordig is dat waarschijnlijk niet eens genoeg om een sms te versturen, laat staan een e-mail. Sterker nog, wat ik net vóór de punt heb geschreven, telt 130 tekens (inclusief spaties, punten en komma's), een detail dat helpt visualiseren hoe weinig informatie het eigenlijk is. Maar in die jaren, met een Koude Oorlog die de wereld bevroor, en zowel Elvis als The Beatles harten in vuur en vlam zetten, persten computerdeskundigen elke byte die ze konden uit hun systemen.
De eisen werden steeds groter en de bestaande technologieën begonnen hun eerste barsten te vertonen, waaronder het magnetisch drumgeheugen dat in de jaren '30 was ontwikkeld. De tijd was rijp voor iets nieuws, en halverwege de jaren '50 kwam het magnetisch kerngeheugen op.
De bovenstaande afbeelding toont een geheugenmodule met in totaal 1 kilobit, precies 125 bytes. Elk van de 'gevangen' kernen tussen de koperdraden stelde een bit voor, en afhankelijk van de richting van de magnetisatie in die kernen was het mogelijk om nullen en enen te identificeren. Een kritisch aspect voor dit proces was de volgorde en positie van de koperdraden. Door stroompulsen door de ene of de andere draad te sturen, kon het systeem de magnetisatie in een kern veranderen, en daarmee zijn geheugenwaarde.
Nu had het magnetisch kerngeheugen nog twee extra kenmerken. Ten eerste was het lezen destructief. Met andere woorden, een bit dat op 0 stond, werd niet beïnvloed, maar het lezen van een 1 veroorzaakte een 'flip' die de bit naar 0 veranderde, en die moest opnieuw worden gecreëerd. Ten tweede was het, in tegenstelling tot modern RAM, niet-vluchtig en kon het zijn laatste toestand behouden, zelfs bij een stroomonderbreking.
De superioriteit van het magnetisch kerngeheugen werd snel bewezen, ondanks verschillende juridische conflicten (bijna een decennium van rechtszaken en tegenvorderingen), en binnen twintig jaar wist het de kosten terug te brengen van één dollar per bit naar één cent per bit. De verbeteringen in het productieproces zorgden voor een opmerkelijke toename van de dichtheid en miniaturisatie van de modules, maar afgezien van de voordelen werd het lot bezegeld toen Intel de markt verpletterde met het eerste commerciële DRAM-geheugen, bekend als Intel 1103. Dat is weer een ander verhaal...
https://old.neoteo.com/core-rope-memory-la-rom-de-los-apollo/ https://old.neoteo.com/procesador-de-papel-curiosidad/
