Het jaar was 1959. Batista vluchtte uit Cuba, de Sovjet-Unie schreed voort met haar Lunaprogramma, Ben-Hur verpletterde de kassa en het Antarctisch Verdrag werd ondertekend. Op computergebied bood IBM voor zijn computers de IBM 729-tapeopslageenheid aan, een van de meest erkende en complexe van het bedrijf, met een opmerkelijk vacuümsysteem om de toegangstijd te verkorten, banden van meer dan 700 meter lang en een maximale capaciteit van... drie megabytes. Wil je zien hoe het werkt?
Het eerste detail om op te merken is dat het de grootte van een koelkast heeft (lees: 'koelkast', 'ijskast', enz.). In werkelijkheid is dat niet de computer. Het systeem zelf, een IBM 1401 om precies te zijn, verschijnt in de eerste seconden van de video. IBM kondigde de 1401 aan in september 1959, en ondanks dat het een half dozijn extra modellen ontwikkelde onder de serie 1400, was de 1401 zo populair en gewild dat IBM hem officieel terugtrok in februari 1971.
Nu terug naar de 'koelkast'. De video gepubliceerd door CuriousMarc, hetzelfde kanaal dat verantwoordelijk was voor het documenteren van de restauratie van een Xerox Alto, toont ons de IBM 729-tapeopslageenheid, een buitengewoon staaltje techniek, en een van de laatste beschikbare high-end modellen met zeven-sporenopslag, hoewel vanuit technisch oogpunt de datasporen zes waren en het overgebleven spoor als pariteit gebruikt werd.
IBM 729-tapeopslag
Tussen de meest opvallende aspecten van de IBM 729 bevindt zich het vacuümmechanisme, waarvan het doel tweeledig is: de toegangstijden verkorten door een grotere versnelling van de band, en elke spontane toename in spanning absorberen. De uiteindelijke capaciteit van de band hing af van de "karakters per inch", hoewel als we de oorspronkelijke waarde van 200 karakters per inch combineren met de 730 meter lengte die de gemiddelde band had, het maximum ongeveer drie megabytes was.
Een minimum van acht motoren verdelen het werk om de banden te bewegen en het vacuüm te genereren (de laatste groter en krachtiger dan de rest), maar omdat ze constant werken, is er ook een reeks magnetische koppelingen nodig om te reageren op alle bewegingsveranderingen en logischerwijs niet in de lucht te vliegen tijdens het proces.
De eenheid in kwestie had een technisch probleem. Na al die jaren was de slijtage op de contactpunten die elektrische stroom leveren aan de koppelingen een kritiek punt geworden, en zoals te verwachten, zijn er geen nieuwe onderdelen voor een opslagsysteem uit 1959. De oplossing? Het magische pad van DIY. Over de rest van de video... nou, het is een waar genot.
