Een van de meest voorkomende aanbevelingen die we krijgen wanneer we ons een beetje slap voelen, is het eten van ijzerrijk voedsel. We hebben zelfs oplossingen gezien zoals The Lucky Iron Fish dat ijzertekort in Cambodja probeert te bestrijden. Een goed ijzergehalte in het bloed is zeker gezond, maar wat gebeurt er als dat ijzer wordt blootgesteld aan een supermagneet van neodymium met een gewicht van 12 kilogram...?
Een van de meest memorabele momenten uit de film X2 (de tweede in de X-Men-saga) is wanneer Magneto ontsnapt uit zijn gevangenis door het ijzer uit het bloed van de bewaker te "extraheren", nadat Mystique het er eerder had geïnjecteerd. De scène doet ons afvragen hoe de bewaker de oorspronkelijke injectie heeft overleefd, maar er is nog een andere vraag: waarom doet Magneto dat niet altijd met het bloed van zijn vijanden?
Ik denk dat Marvel-fans en de vrienden van Eric wel wat suggesties hebben, maar in het echte leven ontdekken we dat het gemiddelde menselijk lichaam niet veel ijzer bevat: 4 gram bij mannen en 3,5 gram bij vrouwen. Iets meer dan de helft zit in hemoglobine, waarvan de formule slechts vier ijzeratomen bevat [C(2952)H(4664)O(832)N(812)S(8)Fe(4)].
Maar vier gram is vier gram, en wat gebeurt er als we een supermagneet van neodymium? Zoals te zien is in deze recente video op het YouTube-kanaal Brainiac75, niet wat we verwachtten. De magnetische eigenschappen van ijzeratomen zijn niet altijd hetzelfde, en dat wordt aangetoond in zijn experiment met lucifers.
Nu we een soortgelijke test met varkensbloed doen, lijkt zelfs zijn monster van 12 kilogram (dat je hieronder in actie kunt zien) geen effect te hebben. Nadat we wat bloed in een klein glas op een stuk polystyreen dat in water drijft hadden geplaatst, kwam de verrassing: het bloed wordt afgestoten door de magneet.
Waarom zien we die reactie terwijl er wel degelijk wat ijzer aanwezig is? De sleutel ligt in hemoglobine, dat zuurstofrijk diamagnetisch wordt en pas paramagnetisch wordt bij afwezigheid van zuurstof. De aanwezigheid van zuurstofrijk hemoglobine in veneus bloed is 96 tot 99 procent, terwijl het in arterieel bloed tussen de 60 en 80 procent schommelt. Voeg daarbij het feit dat het water in ons bloed ook diamagnetisch is, en de afstoting tussen het bloed en de supermagneet is logisch.
