Al jarenlang speculeren we over de mogelijkheid van buitenaards leven op de maan Europa, vanwege de enorme oceaan die (in theorie) onder het ijsoppervlak zou bestaan. Elke missie die deze oceaan wil bestuderen, zal kilometers ijs moeten doorboren. Het laatste NASA-bericht biedt echter een interessant alternatief. Met behulp van de Hubble-ruimtetelescoop hebben experts iets waargenomen wat op "waterpluimen" lijkt: vloeistof die uit het bevroren oppervlak wordt gespuwd, wat een veel minder "destructieve" analyse mogelijk zou maken.
De aankondiging
In de loop der tijd hebben we geleerd om NASA-aankondigingen met een zekere afstand te bekijken. Dat ligt niet aan het agentschap, maar aan de kanalen die de informatie doorgeven, die de neiging hebben om te "overdrijven". We begrijpen dat dit het "verkopen" van wetenschappelijk nieuws vergemakkelijkt, maar uiteindelijk leidt het voor sommigen tot teleurstelling. Dat gezegd zijnde: de NASA lijkt het bestaan van "waterpluimen" op de Joviaanse maan Europa te hebben gedetecteerd. In eenvoudige bewoordingen is een waterpluim op Europa zoals een "supergeiser" die vloeistof meer dan 200 kilometer boven het oppervlak uitstoot. Deze detectie is om twee redenen belangrijk:
Waarom deze detectie belangrijk is
De eerste is dat het dient als bewijs voor de theorie van de gigantische oceaan onder het ijsoppervlak van de maan. Deze oceaan blijft een onderwerp van intens debat, omdat er substantiële verschillen bestaan tussen de voorgestelde modellen, maar de waterpluimen zouden de aanwezigheid van vloeibaar water begunstigen, dat in die staat wordt gehouden door de zogenaamde "getijdenverwarming"
De tweede is dat deze pluimen ons toegang zouden geven tot de oceaan zonder te hoeven boren, een optie die door veel verkenningsmissies wordt overwogen.
Eerder onderzoek en toekomst
De eerste aanwijzingen voor waterpluimen op Europa werden in 2012 onthuld door een team van het Southwest Research Institute in San Antonio, terwijl de nieuwste gegevens afkomstig zijn van het Space Telescope Science Institute in Baltimore. Beide teams gebruikten verschillende technieken, maar ze hebben één ding gemeen: het spectrografische beeldinstrument aan boord van de Hubble-ruimtetelescoop.
Een ander detail om in gedachten te houden is dat waterpluimen niet permanent zijn. Van de tien waarnemingen die de afgelopen jaren zijn gedaan, leverden er slechts drie voldoende bewijs op. En daar zit de kern. Bewijs, geen harde bewijzen.
De harde bewijzen zullen pas komen met nauwkeurigere waarnemingen door Hubble, de toekomstige James Webb-telescoop, en als alles goed gaat, de missie "Europa Multiple-Flyby" die begin volgend decennium van start zou moeten gaan. Elke missie naar Europa moet zeer zorgvuldig worden gepland. Jupiter is immers geen goede buur, en de straling kan onze technologie in een mum van tijd vernietigen (kijk maar naar de baan van de Juno-sonde om dit te bevestigen).
