Het jaar was 1994. De Super Nintendo was toen nog geen vier jaar op de markt en had met een uitstekende selectie spellen de bestverkochte console van haar generatie weten te worden. Toch publiceerde Nintendo het patent van een «bewerkingsapparaat» genaamd Nintendo Game Processor. Bij het analyseren van dat patent en de relatie met de console ontdekten we een speciaal voorbereide computer waarmee de gebruiker met visuele programmering zijn eigen Super Nintendo-spellen kan ontwikkelen en ze op een compatibele cartridge kan opslaan…
De Super Nintendo debuteerde op 21 november 1990 in Japan. De Amerikaanse versie verscheen in augustus 1991 in de schappen, met Super Mario World, F-Zero, Pilotwings, Gradius III en SimCity als eerste lichting videospellen. De concurrentie was hevig (Sega zat tenslotte niet stil met de Genesis / Mega Drive), maar bijna 50 miljoen consoles spreken voor zich. Er waren genoeg redenen om de ontwikkeling van de Super Nintendo uit te breiden, en de meesterbreinen in Japan verkenden die mogelijkheid met een project dat niet iedereen kent: Nintendo Game Processor.
Nintendo Game Processor: een computer om SNES-games te maken
Het idee was dat de gebruiker/speler de middelen binnen handbereik had om op een visuele manier nieuwe Super Nintendo-titels te creëren, zonder code te schrijven. Het diagram van het patent US6115036A toont een apparaat met vier poorten, twee voor SNES-gamepads en de rest voor toetsenbord en muis, met een cartridge-sleuf aan de bovenkant. Naast basisrandapparatuur en televisies was het systeem ook compatibel met modems, diskettestations en zelfs identificatiekaarten.
Het verhaal eindigt daar echter niet. De patentbeschrijving geeft aan dat de hoofd-CPU en de game-CPU samenwerken tijdens het uitvoeren en het bewerkingsproces. De hoofdprocessor genereert een bewerkingsbeeld dat over het game-scherm wordt gelegd, uitgevoerd met speciale hardware. In zekere zin spreekt het patent over twee systemen in één.
Wat weten we over de software? Niet al te veel, maar de bijbehorende afbeeldingen onthullen een geavanceerd en intuïtief platform, genaamd Mario Factory. Geprogrammeerde acties, geluiden, richting en het bouwen van sprites, animatie, muziek… dat alles en nog veel meer lijkt binnen handbereik van Mario Factory, dat ons eerlijk gezegd doet denken aan Super Mario Maker.
Als de spellen klaar zijn, worden ze opgeslagen op een Game Processor RAM Cassette, een speciale cartridge met vier SRAM-geheugenchips en een CR2025-batterij. Dit detail suggereert dat de inhoud verdwijnen wanneer de batterij leeg raakt, maar sommige enthousiastelingen hebben op zijn minst een gedeeltelijke dump van bestaande cartridges weten te bemachtigen.
Dus als de cartridges echt zijn, waar is dan de rest van het apparaat? Helaas weten we het niet. Er zijn ook geen kopieën van Mario Factory, en de voornaamste referentie blijft de inhoud van het patent. Onze wens is dat er ergens een prototype van de Nintendo Game Processor is achtergebleven, wachtend om ontdekt te worden en zo het mysterie op te lossen. Dat is al eerder gebeurd.
