Het internationale ruimtestation ISS is de ideale plek voor een enorme hoeveelheid experimenten, maar als er één experiment boven alle andere uitsteekt, is het wel de aanwezigheid van de astronauten zelf. Microzwaartekracht kan serieuze gevolgen hebben voor het menselijk lichaam, maar met een strikt trainingsregime is het mogelijk om sommige effecten te compenseren. Dat brengt ons bij de marathon die de Britse astronaut Tim Peake liep, synchroon met de marathon die in Londen werd gehouden. Het is niet de eerste keer dat zoiets wordt gedaan... maar nu is Peake de snelste.
Effecten van microzwaartekracht
Alle ruimteagentschappen hebben de effecten van microzwaartekracht op het menselijk lichaam van dichtbij bestudeerd en blijven dat doen. De beschikbare informatie spreekt over het ruimte-adaptatiesyndroom, dat gemiddeld de helft van de astronauten treft, maar de directe impact (misselijkheid, braken, hoofdpijn en algemeen onwelzijn) duurt meestal niet langer dan 72 uur. Waar astronauten en artsen op aarde zich het meest zorgen over maken, is het verlies van bot- en spiermassa dat optreedt in een microzwaartekrachtomgeving. De beste manier om dit tegen te gaan, is training, en daarom zien we astronauten vaak op een loopband, volledig vastgesnoerd om niet "weg te zweven". Gisteren vond de 2016-editie van de beroemde Londense marathon plaats, en ondanks dat hij een beetje ver weg was, besloot de Britse astronaut Tim Peake, lid van expedities 46 en 47, op zijn eigen manier deel te nemen.
De race en het record
Volgens het officiële resultaat legde Peake zijn 42 kilometer af in 3 uur, 35 minuten en 21 seconden. Dat is ongeveer 17 minuten langzamer dan toen hij in 1999 deelnam aan de marathon (03:18:50), maar het maakte hem automatisch de snelste marathonloper in de ruimte. Het vorige record was in handen van de Amerikaanse astronaut Sunita Williams, die in 2007 meeliep met de marathon van Boston, met een tijd van 4 uur en 24 minuten. Het is natuurlijk moeilijk om beide pogingen te vergelijken, omdat de steunen en ladingen van beide astronauten heel verschillend waren. Daar komt nog het ongemak en onvermijdelijk de pijn bij die het harnas veroorzaakt terwijl je zo lang rent.
Training en pijn
Toch is pijntolerantie niet genoeg. Peake moest met een specialist werken om zijn looptechniek te verbeteren en het risico op blessures zoveel mogelijk te beperken. Een geblesseerde astronaut kan wel zijn algemene taken blijven uitvoeren, maar zou niet meer kunnen trainen, wat op de lange termijn meer problemen zou veroorzaken. Peake wordt officieel opgenomen in de Guinness World Records... totdat een andere astronaut besluit het te proberen en nog sneller te gaan.
