Vanaf 1 januari 1913 konden gebruikers van de USPS (United States Postal Services) pakketten versturen tot een maximaal gewicht van 11 pond (4,98 kilogram) via lokale postkantoren. Het publiek was er snel bij om de voordelen van zo'n dienst te benutten, en bij gebrek aan nauwkeurige regelgeving konden de zendingen heel vreemd zijn. Twee gevallen betroffen kinderen: de eerste maakte een reis van één mijl, de tweede reisde per trein van Oklahoma naar Kansas. In de loop der jaren belandden veel afbeeldingen van postbodes met kinderen op het web, maar hoe echt zijn die?
Een kind per post?
De geschiedenis gaat terug tot 17 januari 1913, amper twee weken na de introductie van de nieuwe postdienst. Een artikel in de New York Times vermeldt dat de postmeester-generaal werd gevraagd naar de specificaties voor het inpakken zodat een baby per post verzonden kon worden. Helaas is het volledige artikel alleen achter een betaalmuur te lezen, maar we weten in ieder geval dat de tekst zelf geen verzinsel is.
Twee weken later kwamen de kranten weer te spreken over kinderen die per post werden verstuurd. Een daarvan beweerde dat Vernon O. Lytle, postbode op route nummer 5 in Batavia (Ohio), de eerste man was die een kind als post aannam, vervoerde en afleverde. De kleine, met een exact gewicht van 10,75 pond (4,87 kilogram), was goed voorbereid door zijn ouders, meneer en mevrouw Beagle, met instructies om hem af te leveren bij zijn grootmoeder, mevrouw Louis Beagle, die een mijl verderop woonde (1,6 km). De verzendkosten bedroegen 15 cent, met een verzekering van 50 dollar.
Een jaar later kwam de Times terug met het verhaal van een klein kind dat door zijn grootmoeder werd verstuurd vanuit Stratford (Oklahoma) naar E. H. Staley, een tante in Wellington (Kansas), per post. Het kind had drie weken bij zijn grootmoeder doorgebracht en had bij aflevering een label om zijn nek met de verzendkosten (18 cent). Hij moest een afstand van 25 mijl (40 kilometer) afleggen over een plattelandsroute voordat hij de trein bereikte, waarin hij reisde en lunchte met het postpersoneel. Let op: de afstand tussen Stratford en Wellington is 203 mijl per auto.
Vanaf dat moment verschenen er meer vergelijkbare verhalen in de kranten, totdat een artikel in de Los Angeles Times (gepubliceerd op 14 juni 1920) meldde dat de postmeester-generaal gedwongen was te bevestigen dat het versturen van kinderen per post verboden was, omdat ze niet kwalificeerden als "onschadelijke levende dieren zonder eisen voor water en voedsel" tijdens het transport.
Velen beweren dat al deze gevallen publiciteitsstunts waren, herhaalde grappen, of een beetje 'nepnieuws' van de kranten uit die tijd om hun oplage te stimuleren. Geen van de afbeeldingen die op het web circuleren van postbodes met kinderen in hun tassen lijkt legitiem te zijn, maar het punt is dat honderd jaar geleden blijkbaar iemand de mogelijkheid overwoog om een paar postzegels op hun kinderen te plakken en ze op te sturen...
Wil je andere absurde situaties uit het verleden zien? Bekijk de waarschuwingen om te voorkomen dat mensen geëlektrocuteerd worden, en de advertenties met dokters die tabak aanbevelen.
Bronnen: Snopes en Smithsonian
