Benchmarks zijn essentiële hulpmiddelen om de prestaties en stabiliteit van zowel processors als grafische kaarten en geheugen in traditionele systemen te evalueren. Het verhaal is echter heel anders wanneer we het terrein van mobiele apparaten en tablets betreden. Fabrikanten moeten een zeker evenwicht vinden tussen maximale snelheid, thermische limieten en batterijduur, waardoor het uiteindelijke cijfer van een conventionele benchmark niet alle relevante informatie kan geven. Geekerwan op YouTube legt dit zeer goed uit en herinnert ons aan de waarde van energie-efficiëntie in mobiele apparaten.
Stel je voor dat je een relatief nieuwe telefoon hebt gekocht, zoals een Samsung Galaxy S22. In Europa is deze telefoon uitgerust met een Exynos 2200 SoC, terwijl de rest van de wereld een Snapdragon 8 Gen 1 krijgt. Als we het vergelijken met iets als een OnePlus 7 Pro, heeft de S22 verschillende voordelen, te beginnen met een veel verfijndere architectuur. Als we een paar benchmarks draaien, komen die voordelen uiteindelijk tot uiting in de resultaten.
Wanneer we echter een specifieke applicatie draaien, is het waarschijnlijk dat de telefoon van drie jaar oud het nieuwste model weet te verslaan. Geekerwan op YouTube gebruikt dezelfde oefening met Genshin Impact als referentie: De S22 wint de benchmarks, maar tijdens het gamen is de 7 Pro sneller. Waarom gebeurt dat?
Extreme efficiëntie en benchmarks in mobiele apparaten
Kort gezegd, Geekerwan (Yun Fei) reduceert het tot een kwestie van efficiëntie. De benchmark meet niets meer dan de maximale snelheid van een processor of grafische module onder optimale omstandigheden. Dit is logisch op een desktopcomputer (die die omstandigheden vaker kan bereiken), maar een mobiel apparaat moet gehoorzamen aan parameters zoals de 'governor' van een CPU en DVFS (Dynamic Voltage and Frequency Scaling), die frequentie en spanning 'on the fly' aanpast om energieverbruik en temperatuur te verminderen.
Bij het beter bekijken van de efficiëntie, kan de gebruiker ook controleren of fabrikanten de waarheid spreken of niet bij het promoten van nieuwe chips. Geekerwan toont met zijn grafieken bijvoorbeeld dat de Snapdragon 888 slechter is dan de 865 qua efficiëntie, en de Snapdragon 8 Gen 1 is nog slechter dan de 888. Als we het maximale vermogen meten, presteren de nieuwe SoCs duidelijk beter, maar hun verbruik schommelt tussen 9 en 11 watt, net als sommige laptops. Blijkbaar wist Qualcomm dit voorlopig op te lossen met de Snapdragon 8+ Gen 1, voorlopig.
In het geval van Apple waren de vooruitgangen niet zo groot met de A12 en A13 ten opzichte van het aanbod van Qualcomm, maar de A14 verwoestte alles op zijn pad, en Geekerwan verwacht dat de cijfers voor de A15 en A16 nog beter zijn. Samsung vertelt een ander verhaal: hun Exynos zijn inferieur aan de chips van Qualcomm, en de Exynos 2200 kan de 2100 niet eens overtreffen op het gebied van efficiëntie. Google Tensor? Dat doet eigenlijk niet mee, en MediaTek verrast met zijn Dimensity 8100, met een curve vergelijkbaar met die van de A14.
Waarom is de situatie zo chaotisch? Geekerwan geeft twee redenen: ARM voldeed niet aan de beloften van prestaties in zijn nieuwe architecturen, en de productie van Samsung is inferieur aan die van TSMC. Dit wordt weerspiegeld in de grafische evaluatie, die het laatste deel van de video vormt. Om niet te ver te gaan, een Adreno 730 gemaakt door Samsung is slechter dan een Adreno 730 van TSMC, en dit treft het hele Android-ecosysteem. De dominantie van Apple is duidelijk (vooral wanneer A15 in de vergelijking komt), en MediaTek probeert zich te positioneren als een soort 'sleeper hit' met zijn Dimensity.
