Benchmarki to niezbędne narzędzia do oceny wydajności i stabilności procesorów, takich jak karty graficzne i pamięci w tradycyjnych systemach. Jednak historia wygląda zupełnie inaczej, gdy wkraczamy na teren smartfonów i tabletów. Producenci muszą znaleźć równowagę między maksymalną prędkością, progami termicznymi a żywotnością baterii, co sprawia, że końcowy wynik konwencjonalnego benchmarku nie jest w stanie dostarczyć wszystkich istotnych informacji. Geekerwan na YouTube wyjaśnia to bardzo dobrze i przypomina nam o wartości efektywności energetycznej w urządzeniach mobilnych.
Wyobraźmy sobie, że kupiłeś stosunkowo nowy telefon, taki jak Samsung Galaxy S22. Na rynku europejskim ten telefon jest wyposażony w SoC Exynos 2200, podczas gdy reszta świata dostaje Snapdragona 8 Gen 1. Jeśli porównamy go z czymś takim jak OnePlus 7 Pro, S22 ma kilka zalet, zaczynając od znacznie bardziej dopracowanej architektury. W rzeczywistości, jeśli uruchomimy kilka benchmarków, te zalety w pełni ujawniają się w wynikach.
Jednak gdy przechodzimy do uruchomienia konkretnej aplikacji, prawdopodobne jest, że trzyletni telefon pokona najnowszy model. Geekerwan na YouTube używa tego samego ćwiczenia, biorąc Genshin Impact jako punkt odniesienia: S22 wygrywa w benchmarkach, ale podczas gry 7 Pro jest szybszy. Dlaczego tak się dzieje?
Ekstremalna efektywność a benchmarki w urządzeniach mobilnych
Zasadniczo (Yun Fei) sprowadza to do kwestii efektywności. Benchmark mierzy tylko maksymalną prędkość procesora lub modułu graficznego w optymalnych warunkach. Ma to sens w przypadku komputera stacjonarnego (który może osiągać takie warunki częściej), ale smartfon musi przestrzegać parametrów takich jak „governor” w CPU i DVFS (Dynamic Voltage and Frequency Scaling), które dostosowują częstotliwość i napięcie „w locie”, aby zmniejszyć zużycie energii i temperaturę.
Przyglądając się efektywności z bliska, użytkownik może również sprawdzić, czy producenci mówią prawdę, promując nowe chipy. Na przykład Geekerwan pokazuje na swoich wykresach, że Snapdragon 888 jest gorszy od 865 pod względem efektywności, a Snapdragon 8 Gen 1 jest jeszcze gorszy niż 888. Mierząc maksymalną moc, nowe SoC wyraźnie osiągają więcej, ale ich zużycie wynosi od 9 do 11 watów, tyle samo co w przypadku niektórych laptopów. Najwyraźniej Qualcomm zdołał to rozwiązać w Snapdragonie 8+ Gen 1, przynajmniej na razie.
W przypadku Apple postępy nie były tak duże w A12 i A13 w porównaniu z ofertą Qualcomma, ale A14 zmiótł wszystko na swojej drodze, a Geekerwan przewiduje, że wyniki dla A15 i A16 będą jeszcze lepsze. Samsung ma inną historię: jego Exynosy są gorsze od chipów Qualcomma, a Exynos 2200 nie jest w stanie pokonać nawet 2100 pod względem efektywności. Google Tensor? Zasadniczo nie konkuruje, a MediaTek zaskakuje swoim Dimensity 8100, prezentując krzywą podobną do A14.
Dlaczego sytuacja jest tak chaotyczna? Geekerwan podaje dwa powody: ARM nie dotrzymał obietnic wydajności w swoich nowych architekturach, a produkcja Samsunga jest gorsza niż TSMC. Widać to w ocenie grafiki, która zajmuje ostatnią część wideo. Nie wchodząc w szczegóły, Adreno 730 produkowany przez Samsunga jest gorszy niż Adreno 730 od TSMC, co wpływa na cały ekosystem Androida. Dominacja Apple jest oczywista (zwłaszcza gdy do równania wchodzi A15), a MediaTek stara się pozycjonować jako swego rodzaju „sleeper hit” dzięki swoim układom Dimensity.
