Kernenergie en ruimte hebben een nauwere relatie dan we denken. Radio-isotoop thermo-elektrische generatoren zijn fundamentele onderdelen van veel missies, en jarenlang hebben we de mogelijkheid bestudeerd om thermische raketten of gecontroleerde detonaties te gebruiken. Maar wat ons hier vandaag samenbrengt is een klassieke vraag: waarom gebruiken we de ruimte niet als eindbestemming voor kernafval? Of beter nog, waarom sturen we het niet direct naar de zon? De mensen van Kurzgesagt geven ons een zeer gedetailleerd antwoord, en een krachtige conclusie: het is een vreselijk idee.
Het eerste dat we moeten begrijpen over kernafval is dat er verschillende categorieën bestaan. Het gebruik van de term "kernafval" als algemene term negeert veel details, en het is nodig om ze van dichterbij te bekijken:
- 90 procent van het afval is van een laag niveau, zoals kleding en gereedschap die licht verontreinigd zijn. Dit materiaal vormt geen grote uitdagingen bij de verwijdering ervan.
- 7 procent is van een niveau intermediair en omvat alle componenten die tijdens hun werking heel dicht bij een kern zijn gebleven. De vereisten voor de opslag ervan vermenigvuldigen zich, maar zijn niet onmogelijk.
- Wat betreft de resterende 3 procent... dat is onze hoofdpijn. We hebben het over de verbruikte splijtstof die we uit reactoren halen. Radioactief, heet en zeer moeilijk te hanteren.
Er zijn 440 reactoren operationeel over de hele wereld (437 volgens Wikipedia), en ze produceren ongeveer 11.000 ton afval per jaar. Dus... waarom beginnen we niet met het lanceren van raketten met dit nucleaire afval?
Kernafval naar de ruimte: een onmogelijke taak?
De video van Kurzgesagt leert ons dat de eerste moeilijkheid economisch is: het sturen van één kilogram "wat dan ook" naar een lage baan om de aarde kost 4.000 dollar. De extra kosten voor één reactor zouden 100 miljoen dollar per jaar bedragen (44 miljard als we over 440 installaties praten), wat kernenergie onbetaalbaar maakt.
Laten we ons nu een wereld voorstellen waarin geld geen probleem is. De tweede moeilijkheid is dat we niet genoeg raketten hebben. In 2021 werden 135 succesvolle lanceringen geregistreerd, en als ze allemaal nucleair afval zouden vervoeren, zou het totaal... bijna 800 ton zijn. Om de 11.000 ton per jaar te "verwerken", zou het aantal raketten met 14 vermenigvuldigd moeten worden.
En het wordt erger: dit laat al het afval in een lage baan om de aarde achter, dus hebben we meer raketten nodig, groter en duurder, om het naar de maan te sturen. Een Saturn V zou vandaag 1,5 miljard dollar kosten (gecorrigeerd voor inflatie) en slechts 43,5 ton afval verplaatsen. Naar het vacuüm schieten is ook geen optie (nog grotere en duurdere raketten), en hoewel het ongelooflijk lijkt, heeft het sturen van afval naar de zon hetzelfde probleem. Elke raket zou de orbitale beweging die hij heeft moeten "annuleren" om uiteindelijk in de ster te vallen. Weer: "groter, duurder"
Tot slot: het lanceren van raketten is geen perfecte wetenschap en zal dat waarschijnlijk nooit zijn. Zoals we eerder vermeldden, had 2021 135 succesvolle lanceringen... op 146. Dat geeft ons een kans van 7,53 procent op een lokale radioactieve ramp, of een regen van kernafval met verwoestende gevolgen. Het risico is te groot.
