Przenieśmy się 70 milionów lat wstecz. Dinozaury wciąż rządziły światem, ale nie były jedynymi stworzeniami przemierzającymi jego powierzchnię. Na północnym zachodzie Madagaskaru, w klimacie subtropikalnym z naprzemiennymi ulewnymi deszczami i długimi suszami, żyła ropucha, której rozmiary przewyższały największe dzisiejsze ropuchy. Nazwana przez naukowców „Beelzebufo ampinga”, miała głowę i szczęki tak silne, że mogła pożerać małe dinozaury.
Za każdym razem, gdy myślimy o „erze dinozaurów”, automatycznie przychodzą nam na myśl obrazy tyranozaura czy tak zwanego brontozaura (z oczywistych powodów popularności), ale istniały wtedy inne imponujące stworzenia, które przetrwały i przystosowały się do bezlitosnego świata. 70 milionów lat temu na Madagaskarze żyła ropucha. Ropucha, która prawdopodobnie była największą, jaka kiedykolwiek żyła na tej planecie. To niemałe osiągnięcie, biorąc pod uwagę, że dziś istnieją ogromne okazy, takie jak argentyńska ropucha rogata (Ceratophrys ornata), osiągająca 17 centymetrów.
Odkrycie i nazwa
„Piekielna żaba” i „Diabelska ropucha” to tylko dwa z barwnych określeń używanych przez prasę do opisania Beelzebufo ampinga, odkrytego w 1993 roku przez paleontologa Davida W. Krause. Jednak naukowcy potrzebowali 14 lat, aby zebrać dodatkowe próbki, skompilować dane i dokonać prezentacji. W sumie znaleziono około 75 skamieniałych fragmentów, co pozwoliło badaczom zrekonstruować znaczną część szkieletu, niemal całą czaszkę.
Rozmiar i tryb życia
Jak duży był więc Beelzebufo? Najnowsze obliczenia pokazują, że mógł przekraczać 40 centymetrów. Jedyną współczesną ropuchą, która się do niego zbliża, jest goliat (Conraua goliath), obecnie zagrożony, osiągający maksymalnie 32 centymetry. Beelzebufo był również bardzo ciężki – średnio 4,5 kilograma. Dane sugerują, że Beelzebufo poruszał się, chodząc, a nie skacząc, a kształt jego ciała czynił go bardziej odpornym na pory suche. Inna możliwość wskazuje, że Beelzebufo budował nory, aby chronić się przed upałem podczas najgorętszych i najbardziej suchych pór roku.
https://old.neoteo.com/la-invasion-las-aves-del-terror/Potężne ugryzienie
Jednak najbardziej imponująca była jego głowa. Czaszka Beelzebufo była hiperoskostniała, „opancerzona” dodatkową tkanką kostną. Jego pysk był bardzo szeroki i wszystko wskazuje na to, że jego ugryzienie było niezwykle potężne. Badanie z 2017 roku opublikowało dane na temat ugryzienia Ceratophrys cranwelli (rogata ropucha Cranwella) i przeskalowało je, aby oszacować wartości dla Beelzebufo, uzyskując wyniki między 500 a 2200 niutonów, porównywalne z siłą kilku współczesnych drapieżnych ssaków.
https://old.neoteo.com/cuando-oxigeno-se-convirtio-veneno-puro/Pochodzenie
Mimo całej tej pracy największą zagadką dla naukowców pozostaje pochodzenie Beelzebufo. Ropuchę znaleziono na Madagaskarze, ale ma wiele cech wspólnych z ropuchami południowoamerykańskimi. Problem nie jest tylko geograficzny, ale także czasowy: połączenie między Ameryką Południową a Madagaskarem przez Antarktydę zerwało się 115 milionów lat temu, a przodkowie tych ropuch pojawili się 88 milionów lat temu, czyli znacznie później niż separacja. Najlepsza hipoteza? Ewolucja zbieżna – dwa różne gatunki o podobnym stylu życia rozwijają podobne adaptacje. Innymi słowy, nie wiemy, skąd pochodzi ani jak się przedostał, ale wiemy, że istniał… i że był duży.
