Co ukrywają odbicia Ricka z Rick and Morty?

Niewiele można dodać w tym miejscu o Ricku Sanchez, szalonym naukowcu, anarcho-nihilisty i alkoholiku z serialu Rick and Morty. Jego dialogi są niemal tak kwaśne jak jego spojrzenie, a dodatkowo „wzmacnia” je stosunkowo stały strumień odbić, które wydają się odzwierciedlać jego problem z piciem. Jednak badaczka paralingwistyki Brooke Kidner z Uniwersytetu Południowej Kalifornii przeprowadziła pierwszą analizę akustyczną odbić Ricka, próbując określić, jakie ukryte znaczenie się za nimi kryje.

Parajęzyk i odbicia

Język ludzki posiada szeroką gamę „nietradycyjnych słów”. Jęk przyjemności, warknięcie złości czy westchnienie zdumienia to najczęściej spotykane przykłady, ale poza tradycyjnym spektrum pojawiają się „alternatywy” takie jak odbijanie podczas mówienia. Przyznajmy, nie jest to zbyt częste ze względu na jego nieprzyjemną tendencję, ale jeśli wykonawcą jest szalony naukowiec i nihilista do szpiku kości z problemem alkoholowym, nie dziwi nas to zbytnio.

Podczas kursu fonetyki na Uniwersytecie Południowej Kalifornii badaczka Brooke Kidner usłyszała, że odbicie jest przypadkiem „dźwięku bez znaczenia”, ale kiedy jako przeciwny przykład przedstawiła dialogi Ricka Sancheza, instruktor zalecił jej zbadanie tego zagadnienia głębiej. To prowadzi nas wprost do świata parajęzyka, definiowanego oficjalnie jako „zbiór niewerbalnych elementów głosu”. Jednym z pionierów parajęzyka był lingwista George Leonard Trager, który w latach 50. wykrył pewne cechy odbicia, zaczynając od faktu, że możemy „mówić przez nie”.

(Przyp. red.: Nie wytrzymałem dłużej niż 20 sekund. Jeśli myślisz, że potrafisz znieść kompilację odbić Ricka, oto ona.)

Dane akustyczne

Praca Kidner skupiła się na rozszerzeniu danych Tragera. Odbicie jest „krtaniową wokalizacją”, która występuje w głośni lub poniżej niej, o profilu podobnym do „vocal fry” (czyli najniższego rejestru ludzkiego głosu). W normalnej rozmowie rejestruje się około 100-105 pulsów głośni na sekundę. Przy „vocal fry” ta liczba waha się od 100 do 135 pulsów, ale przy odbiciu średnia to 140 pulsów na sekundę, ze znacznie wyższymi szczytami.

Do tego należy dodać pojęcia jitter i shimmer, związane z niestabilnością częstotliwości i amplitudy dźwięków. Badaczka obliczyła, że odbicie posiada jako identyfikatory akustyczne około 144 pulsów głośni na sekundę, o 4 procent więcej jitteru w porównaniu z normalnym głosem i 15 procent dodatkowego shimmeru. Stosując te wartości do potencjalnych odbić w Rick and Morty (ponad 200), Kidner odkryła, że wiele z nich to nie odbicia, ale kwalifikują się jako dźwięki paralingwistyczne, na równi z „um”, „err” i innymi wyrazami zgody lub emocji.

Oczywiście istnieje szeroki margines błędu, a badaczka zaleca, aby nie traktować jej analizy technicznej jako definitywnej, ale wydaje mi się, że Rick Sanchez i jego odbicia to tylko wierzchołek góry lodowej...

Źródło: EurekAlert!

Źródło: Ars Technica