19 października 2026 r. Tom’s Hardware, powołując się na Bloomberg, podał, że Bulk Infrastructure szuka kanadyjskiego partnera większościowego dla planowanego kabla Leif Erikson. Financial Post również opisał poszukiwanie partnera, a Tom’s Hardware przedstawił je jako próbę pozyskania wsparcia do sfinansowania i budowy projektu. Doniesienie Tom’s Hardware dotyczy połączenia, które miałoby prowadzić z Norwegii do Atlantyckiej Kanady, a następnie lądem do Montrealu.
Według Financial Post szacowany koszt budowy przekracza 620 mln dolarów amerykańskich. Serwis podaje też, że projekt potrzebuje finansowania i zobowiązań klientów. Przy inwestycji tej skali ważne jest rozróżnienie między szacowanymi nakładami a pozyskanym kapitałem; podstawowe zagadnienia finansowe omawia również NTV88.
Studium wykonalności poprzedziło etap przetargu
WFN Strategies podaje, że prowadziło studium wykonalności od września 2021 do października 2022 r. Opracowanie obejmowało rekomendacje dotyczące trasy, mapowanie zagrożeń, analizę kosztów i uwzględnienie kwestii zrównoważonego rozwoju. Według rejestru projektu WFN Strategies studium posłużyło do przygotowania przetargu, który rozpoczął się pod koniec 2022 r.
To konkretne etapy planowania projektu. W osobnym doniesieniu Financial Post wskazuje, że przed realizacją wciąż potrzebne są finansowanie i zobowiązania klientów. Dla kanadyjskiego odcinka lądowego wyzwaniem pozostają także pozwolenia oraz poparcie społeczności rdzennych.
Trasa i parametry zakładane przez Bulk
Planowany kabel podmorski ma połączyć N01 Campus w Kristiansand z Happy Valley–Goose Bay. Dalszy odcinek lądowy przez Quebec ma prowadzić do Montrealu, jak opisują Financial Post i Bulk Infrastructure. Bulk wskazuje, że jego jednostka Bulk Fiber Networks ma zbudować i obsługiwać system.
Bulk podaje oczekiwane opóźnienie w obie strony, czyli RTT, wynoszące 46 ms między N01 Campus a Happy Valley–Goose Bay oraz 65 ms między N01 Campus a Montrealem. To prognozy dla planowanego połączenia. Firma wymienia też przyszłe usługi: pary światłowodowe udostępniane na podstawie umów IRU, czyli nieodwołalnego prawa użytkowania, lub długoterminowego najmu, a także usługi w zakresie widma. Bulk zakłada, że system będzie zasilany w 100% energią odnawialną.
Dodatkowa trasa przez Atlantyk mogłaby zwiększyć geograficzną różnorodność połączeń między Europą a Kanadą. Taki cel Bulk przypisuje projektowi na swojej stronie Leif Erikson; ewentualny wpływ na odporność sieci zależałby jednak od realizacji planu.
Termin gotowości zależy od wejścia kontraktu w życie
Bulk wskazuje 2026 r. jako oczekiwany rok gotowości systemu, a równocześnie opisuje termin formułą „Contract in Force (CIF) + 3 lata”. CIF oznacza wejście kontraktu w życie, więc formuła wiąże gotowość z tym momentem, zamiast wyznaczać konkretny dzień uruchomienia.
