Vanuit een bepaald oogpunt is Netflix als een potje Civilization: er is altijd plaats voor één meer, of het nu een beurt of een aflevering is. Door de tirannie van het wekelijkse wachten te doorbreken, geven miljoenen mensen zich over aan het scherm met het doel om “bij te praten”, en verorberen ze hele seizoenen in enkele uren. Toch is het aantal studies dat wijst op negatieve effecten verbonden aan het zogenaamde “binge watching” steeds groter. Het goede nieuws is dat deze effecten kunnen worden beperkt, maar de fans van series laten zich niet snel intimideren...
Online vertalers verwerken “binge” vaak als “borrachera” (dronkenschap), maar in de volledige definitie strekt het zich uit tot elke activiteit die in overmaat wordt beoefend, en dan stelt de Real Academia “atracón” voor.
Afgezien van deze kleine verschillen, wanneer we de zin “binge watching” horen, weten we precies wat er bedoeld wordt: we krijgen een aanbeveling, Netflix biedt alle seizoenen zonder reclame, en we geven er het hele weekend aan. Maandag aangekomen, in plaats van onze rust te beschrijven, geven we een fast-forward door een serie die een “normaal” persoon in weken zou bekijken.
Het is de nieuwe manier om video te consumeren, en op korte termijn zal er niets veranderen. Als ik “niets” zeg, bedoel ik ook de klassieke waarschuwingen. Hoe vaak is ons verteld dat te veel tijd voor de televisie ons zou schaden? Wat ooit een ondraaglijke uitspraak van familieleden was, lijkt nu enige wetenschappelijke basis te hebben...
Het effect van “binge watching” op je gezondheid
Laten we beginnen met iets verontrustends: in de jaren ’60 had een binge van series potentieel dodelijk kunnen zijn. General Electric bracht defecte toestellen op de markt die röntgenstralen uitstraalden die duizenden keren intenser waren dan aanbevolen. Dit leidde tot de beroemde “ga niet te dicht bij het scherm zitten” die we vandaag de dag nog steeds horen. GE haalde alle getroffen tv’s terug en er werden geen gevallen van zieke mensen gemeld.
Terug naar het heden: de eerste die de impact voelen zijn onze ogen, omdat we minder knipperen, terwijl het gemiddelde 18 keer per minuut is. Bij kinderen kan langdurige blootstelling aan tv leiden tot algemene ontwikkelingsproblemen en tot bijziendheid, hoewel dat laatste nog steeds ter discussie staat. Natuurlijk is het kritieke punt van tv-kijken de sedentaire levensstijl, waaraan obesitas en het risico op diabetes worden toegevoegd. In feite minder tv kijken verbrandt meer calorieën, zelfs als de fysieke activiteit niet verandert.
Een ander afgeraden aspect is tv kijken vlak voor het slapengaan. In het verleden hebben we de effecten van blauw licht op de slaapkwaliteit onderzocht, en moderne schermen ontsnappen daar niet aan. Nog erger, meer dan 20 uur tv per week kijken beïnvloedt “andere” activiteiten in de slaapkamer, waardoor het aantal zaadcellen met meer dan 40 procent afneemt. Tenslotte komen we bij het donkerste deel: te veel tijd voor het scherm doodt ons.
Een Australische studie, gepubliceerd in 2011, geeft aan dat na het 25e levensjaar elk uur tv ons 22 minuten van ons leven kost. Gelukkig kan dit allemaal worden gecompenseerd met een beetje extra fysieke activiteit en door tv-sessies te beperken tot twee of drie uur per dag... maar ik zie al fans denken dat de studies, de onderzoekers en ikzelf maar naar de $%%/%$”$”#... moeten.
